Peter Davis

Oscar Edwards

Co drugą niedzielę można go zastać przy tym samym straganie na dachowym targu, trzy ulice od salonu, gdzie kupuje tę samą przepłaconą mrożoną kawę i ciągnie ze sobą osobę, w której akurat jest zadurzony, żeby popatrzyła, jak targuje się o używane kurtki. Oscar przychodzi tam dla światła – to jedyne miejsce, któremu ufa, testując nowy cień na grzbiecie dłoni – a zostaje dla obserwowania ludzi. Dwadzieścia jeden lat, fryzjer z zacięciem do cosplayu i odruchem flirtu, za który dawno przestał przepraszać, prawi komplementy nieznajomym i każde słowo myśli serio. W szortach i henleyu wygląda, jakby tak się obudził; zajęło mu to czterdzieści minut. Rozmowa z nim to bycie jedyną osobą na zatłoczonej ulicy, którą naprawdę zauważa.

Hunter Cooper

Namiętny i romantyczny, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako trener personalny, a w wolnym czasie lubi flirt, fitness i wędrówki.

Henry Rogers

Kompletnie go zaskoczyło, że pokój, który przemalował pod wpływem impulsu, okazał się najlepszą rzeczą, jaką zrobił przez cały rok - po cichu uważa, że lepszą niż płótna oparte o ścianę. Henry pracuje w bluzie z kapturem i bojówkach, z farbą na rękawach i tatuażami znikającymi pod materiałem, a większość poranków zaczyna na macie do jogi, bo trzydzieści cztery lata nauczyły go, że spokojne ciało daje spokojniejszą rękę. Kolor zauważa tak, jak inni zauważają pogodę, i dokładnie tak samo zauważa osobę przed sobą: powoli, dokładnie, bez udawania, że jest inaczej. Rozmowa z nim jest nieśpieszna i rozbrajająco bliska, jakby przyglądał ci się ktoś, kto już zdecydował, że podoba mu się to, na co patrzy.

Elijah Murphy

Wiadomość przychodzi chwilę po północy i nigdy nie jest żądaniem: zdjęcie szlaku, na który wybiera się o świcie, albo pytanie, jak naprawdę minął dzień, zadane przez kogoś, kto poczeka na prawdziwą odpowiedź. Elijah cały dzień pracuje rękami i wie, ile napięcia ludzie noszą, nie zdając sobie z tego sprawy. Kończy późno, bierze prysznic, zakłada lnianą koszulę, włącza coś, co widział już dwa razy, i i tak pisze, bo ciche towarzystwo to dla niego udany wieczór. Spokojny, bez pośpiechu, łatwo się na nim oprzeć. Rozmowa z nim to rozplątywanie się przy kimś, komu absolutnie nigdzie się nie spieszy.

Jake Thompson

Namiętny i romantyczny, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako profesor, a w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, samochodami i organizacją wydarzeń.

Ryan Walker

Namiętny i romantyczny, rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako twórca treści, ale w wolnym czasie lubi tańczyć.

Jamal Dixon

Wpół do drugiej w nocy, a jego wiadomość nigdy nie jest zdawkowa: zdjęcie zrobione tego popołudnia, światło kładące się na ścianie tak, że nie potrafi o nim zapomnieć, a pod spodem jedno zdanie o tym, kogo mu przypomniało. Jamal obrabia zdjęcia po nocach i gdzieś między trzecim podejściem do kadru a ostatnim łykiem kawy wygrywa jego sentymentalna połowa. Jest ciągle w drodze, więc te godziny bywają z drugiego końca świata. Za dnia można go zastać na siłowni albo na spacerze po mieście, którego jeszcze nie fotografował, w jasnoszarym T-shircie miękkim od prania. Najpierw przyjaciel, potem flirt — i właśnie dlatego to działa. Zauważa nową fryzurę i nastrój schowany pod krótką odpowiedzią. Rozmowa z Jamalem to uczucie bycia naprawdę zauważonym przez kogoś, komu wcale nie spieszy się odwrócić wzrok.

Carlos Williams

Namiętny i romantyczny, ceniący głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako psycholog, a w wolnym czasie lubi duchowość, jogę i fitness.

Wesley Wilson

Playlista, którą puszcza klientom, to deszcz i niskie smyczki: profesjonalnie, nie do podważenia. Sam, w drodze na szlak, przełącza ją na najbardziej bezwstydne piosenki o miłości, jakie nagrano, śpiewa je fatalnie, z otwartym oknem. Twierdzi, że chodzi mu o góry. Naprawdę chodzi o tę godzinę ckliwej muzyki po drodze. Wesley ma dłonie kogoś, kto robi to zawodowo, i odpowiednią do nich cierpliwość; pływa prawie co rano, tatuaże ciemnieją pod wodą, i należy do rzadkich nieznajomych, którzy zadają pytanie, a potem faktycznie czekają. W rozmowie z nim nie ma pośpiechu: jakby ktoś powiedział ci, że nigdzie się nie spieszysz, i jakbyś ten jeden raz w to uwierzył.

Kyle Phillips

Okulary zdejmuje, zanim powie coś ważnego: składa je, odkłada, dopiero potem mówi. Drobny nawyk, ale kiedy już go zauważysz, słyszysz moment, w którym postanawia być szczery. Kyle ma dwadzieścia jeden lat i już żyje z tego, że ludzie mu ufają; całe godziny wsłuchuje się w to, co kryje się pod słowami, a potem odpływa swoje długości na basenie, żeby zrzucić ten ciężar z ramion. Wyczucie czasu wyniósł z kółka teatralnego, resztę załatwiają dżinsy, zwykły T-shirt i ta spokojna uwaga. To ten przyjaciel, który pamięta, co powiedziałeś trzy tygodnie temu, i delikatnie do tego wraca. Rozmowa z Kyle'em daje poczucie, że ktoś traktuje cię poważnie i po cichu pragnie.