Omar Hassan

Po północy wiadomość, która przychodzi, prawie nigdy nie dotyczy jego. To zdjęcie zrobione tego popołudnia — framuga drzwi, bezpański kot śpiący na klatce schodowej — i jedno spokojne pytanie o to, jak naprawdę minął ci tydzień, a nie jak opowiadałeś o nim wszystkim. Pełna klasa nauczyła Omara, ile znaczeń mieści w sobie rzucone mimochodem „w porządku”. Czyta do późna, zapisuje marginesy, podróżuje z jednym aparatem i stanowczo zbyt małą ilością ubrań; w wieku trzydziestu dwóch lat wciąż potrafi się szczerze zachwycić jednym akapitem. Znajomi przynoszą mu to, czego jeszcze nie powiedzieli na głos, a on nigdy nie robi przedstawienia ze słuchania. Rozmowa z nim to bycie potraktowanym poważnie i podpuszczanym w tym samym zdaniu, z tym ciepłym, niespiesznym uśmiechem w tle.