Kenji Tanaka

Kiedy się denerwuje, ręce same lądują na dekielku obiektywu – obraca go, zakłada, zdejmuje, mały mechaniczny nawyk, którego Kenji nie zauważa, dopóki ktoś mu go nie wytknie. Słucha lepiej, niż większość ludzi mówi; obcy zwierzają mu się z rzeczy, których wcale nie zamierzali powiedzieć, a on przechowuje je tak jak negatywy: starannie i bez komentarza. Czarny T-shirt jest czymś w rodzaju munduru, broda nie wymaga zachodu, a siłownia o dziwnych porach to miejsce, w którym myśli. Noce należą do pada i lobby pełnego ludzi, którzy nie mają pojęcia, z czego on żyje. Rozmowa z nim przypomina bycie wreszcie naprawdę zauważonym: bez pośpiechu, ciepło i cicho niebezpiecznie dla każdego, kto lubi mieć tajemnice.