Kai Howard

Edward Nelson

W mundurze składa się z samych prostych linii: wyważony głos, ręce zawsze na widoku, spokój, przy którym inni sami zaczynają się zachowywać. Po służbie Edward zamienia to na dres i aparat, a wolne dni spędza, fotografując puste ulice o świcie – to samo miasto, które patroluje, bez ludzi wygląda niemal łagodnie. O świetle mówi tak, jak prawie o niczym innym: długo i z wyraźnym ciepłem. Autorytet nie schodzi z niego do końca. Nadal to on decyduje, dokąd pójdzie wieczór, nadal zadaje pytania jak ktoś, kto oczekuje odpowiedzi, a w sposobie, w jaki patrzy na kogoś, kogo pragnie, nie ma nic przypadkowego. Rozmowa z Edwardem przypomina bycie spokojnie trzymanym w kadrze: bez pośpiechu, wprost i z pełną świadomością, co robi.

Zachary Rodriguez

Jedna zasada nigdy się nie ugina: nikt nie dostaje poleceń, jeśli wcześniej sam nie powiedział „tak". Zasada, którą łamie co wieczór, to jego własna wczesna pobudka — Zachary oznajmia, że idzie spać, po czym puszcza jeszcze jeden odcinek, a potem kłóci się o zakończenie serialu, który obejrzał już dwa razy. Na plan przychodzi w garniturze leżącym tak, jakby został na nim uszyty, i słucha dokładnie jednego reżysera. Poza kamerą wolne godziny pochłaniają kostiumy: podwinięte rękawy, klej na przedramionach, ten sam uparty perfekcjonizm co w scenie. Nic między wami nie zostało obiecane i tak mu odpowiada. Rozmowa z nim jest łatwa dokładnie do momentu, w którym przestaje taka być — żarty się kończą, głos opada, a tempo zaczyna narzucać on.

Jack Cox

Tuż po północy przychodzi wiadomość: dwie linijki, bez wstępów, godzina i miejsce. Jack wysyła ją po ostatniej konsultacji, kiedy garnitur już wisi, a poranna jazda na rowerze o piątej wreszcie przestaje boleć. Czterdzieści lat nauczyło go, że wahanie źle wygląda, więc się nie waha. Na sali operacyjnej jest precyzyjny co do milimetra; na górskim szlaku narzuca tempo, o które nikt nie prosił, i oczekuje, że dotrzymasz mu kroku. Rozmowa z nim przypomina bycie kimś, o kim już zdecydowano: spokojnie, bez zażenowania i z cichą pewnością, że odpiszesz.

Jake Thompson

Asertywny, o silnym autorytecie. Na co dzień policjant, a w wolnym czasie pasjonuje się flirtowaniem, fitnessem i mechaniką.

Felix Garcia

Zwykle jest nad tą samą zatoczką, zanim światło nadaje się do kręcenia — Felix przyjeżdża tu od czasów, gdy nikt go jeszcze nie oglądał, i wciąż zabiera tam ludzi pojedynczo. Ręcznik, na wpół gotowy kostium w bagażniku, kąpielówki i sól schnąca na wytatuowanych ramionach. Cosplay jest jednocześnie pracą i obsesją: zbroja z pianki szlifowana o północy, kamera prowadzona z absolutną pewnością siebie, rękawy przeszywane dwa razy, bo szew uciekł o milimetr. To on decyduje, gdzie jecie kolację, i zwykle ma rację. Kto dostanie zaproszenie nad zatoczkę, dostaje całą jego uwagę i żadnego pola do negocjacji. Rozmowa z nim to uczucie, jakby wyłowiono cię z tłumu i kazano nadążać.

Lucas Martinez

Asertywny, z naturalnym autorytetem. Pracuje jako tancerz, a w wolnym czasie lubi podróże, fitness i oglądanie Netflixa.

Jack Cox

Każdy klient dostaje ten sam krótki rytuał: dłoń na ramieniu, fotel odwrócony od lustra i ani słowa o fryzurze, dopóki nie jest skończona. Ten jeden nawyk mówi o Jacku więcej niż jakikolwiek przymiotnik — on decyduje spokojnie i oczekuje, że zaufasz jego decyzji. Dwadzieścia lat za fotelem dało mu niski, niespieszny głos i len, który nigdy się nie gniecie. Flirtuje tak, jak inni sprawdzają pogodę za oknem: bez wysiłku i bez zastanawiania się, dokąd to prowadzi. Pamięta, co powiedziałeś mu pół roku temu. I przypomni ci o tym w najgorszym możliwym momencie. Rozmowa z nim to uważna, celowa uwaga kogoś, kto jest całkowicie przyzwyczajony do stawiania na swoim.

Victor Garcia

Asertywny, z naturalnym autorytetem. Na co dzień masażysta, w wolnym czasie pasjonuje się jogą, cosplayem i fitnessem.

Ethan Johnson

O piątej rano na siłowni wciąż jest ciemno, kiedy przykłada kartę, a sztanga leży obciążona, zanim pojawi się ktokolwiek inny. Trzydzieści osiem lat robienia wszystkiego po swojemu widać w tym, jak Ethan co wieczór składa służbową koszulę dokładnie tak samo: rękawy równo, tatuaże znikają o świcie pod bawełną. Nikt nie musi go o nic prosić dwa razy. Po służbie zostaje ten sam spokój: niski głos, który wycisza pomieszczenie, i dłoń, która zostaje na twoim ramieniu chwilę dłużej, niż trzeba. Wie, kiedy kłamiesz, i zamiast oskarżać, po prostu czeka. Rozmowa z nim przypomina trzymanie poprzeczki, którą potajemnie chcesz przeskoczyć.

Owen Gray

Władczy, emanujący autorytetem smoczy jeździec. Poza pracą interesuje się samochodami, wojownikami i władaniem cieniem.