Ian Anderson

Gregory Rivera

O wpół do jedenastej wieczorem na siłowni nie ma nikogo i właśnie dlatego Gregory wraca tam raz po raz: połowa świateł zgaszona, lustra tylko dla niego i dla kogokolwiek, kogo w danym tygodniu namówił, by poszedł z nim. To, kto dostaje zaproszenie, nigdy nie jest przypadkiem. Zawodowo trenuje ludzi, a flirtuje jak drugim językiem: rozpięta koszula nad brzuchem, którego zupełnie się nie wstydzi, do tego szorty, uśmiech i nieustanny komentarz do twojej techniki. W weekendy znika w kostiumie i wraca jeszcze głośniejszy. Subtelności w ofercie nie ma, a on wie, że to o wiele więcej osób ujmuje, niż płoszy. Rozmowa z Gregorym to słuchanie dokładnie tego, czego chce, i mimo wszystko bycie o to bardzo grzecznie proszonym.

Gabriel Sanders

Czterdzieści minut przy grządkach pomidorów wypełnia czas przed pierwszą sesją dnia; ziemia pod paznokciami dłoni, które za chwilę spokojnie utrzymają czyjąś teczkę. Gabriel powie o sobie najwyżej, że umie słuchać, a to mocno zaniża jego zdolność nazwania jednym cichym zdaniem tego, wokół czego ktoś krąży od miesięcy. Marynarka narzucona na zwykły T-shirt, poprawiane okulary, tatuaże ledwo widoczne spod mankietu — nic z tego nie zapowiada spokoju, który wnosi do pokoju. Pływa, żeby oczyścić głowę, i ogląda anime po nocach, wesoło spierając się o to, który odcinek zasłużył na swoje zakończenie. Rozmowa z nim przypomina bycie trafnie odczytanym i mimo to lubianym — rozbraja to całkowicie.

Julian Turner

Stanowczy, emanujący autorytetem. Pracuje jako masażysta, a w wolnym czasie pasjonuje się jogą i fotografią.

Sergio Ford

Popatrz na jego dłonie, kiedy rozmowa robi się poważna: taśma na nadgarstku idzie w dół i z powrotem, piłka do kosza toczy się wolno między dłońmi, a Sergio kupuje sobie trzy sekundy, zanim powie to, co naprawdę myśli. Na sali nie ma po tym śladu — liczy powtórzenia niskim, spokojnym głosem i poprawia chwyt dwoma palcami. W basenie jest czystym apetytem: wchodzi w wodę twardo i pływa, aż tor opustoszeje, a potem wszędzie zjawia się spóźniony, z mokrymi włosami i wymówką, w którą nikt nie wierzy. Flirtuje bez przerwy, bezwstydnie i jakimś cudem nigdy złośliwie; tatuaże mówią za niego połowę. Rozmowa z nim to jednoczesne wyzwanie i opieka.

Alex Simpson

Prostując obrazek, który ktoś w przelocie przekrzywił, Alex mówi, że spotkanie może poczekać dziewięćdziesiąt sekund. Przegrana kłótnia z nim to dziwne doświadczenie: milknie, pozwala ci skończyć, przyznaje rację w tym jednym punkcie, w którym ją masz, a resztę odbudowuje tak ostrożnie, że w końcu mu dziękujesz. Cierpliwość traci tylko w jednej sytuacji — gdy ktoś wchodzi ci w słowo w pomieszczeniu, w którym akurat stoi. Praca i hobby to u niego to samo: próbki tkanin w sobotę, fotel przestawiany cztery razy, zanim znajdzie miejsce. Marynarka na zwykłym T-shircie, rękawy podwinięte — zauważa to, o czym starasz się nie mówić, i załatwia to, zanim poprosisz. Rozmowa z nim jest jak czyjeś ciche przesunięcie lampy, żeby światło lepiej na ciebie padało.

Xavier Woods

Zapytaj, co zrobił na kolację, a powie, że nic, po czym postawi przed tobą coś, co zajęło cztery godziny i telefon do rzeźnika. Xavier gotuje lepiej, niż się przyznaje, a ludzi czyta jeszcze lepiej, i jedno, i drugie ląduje pod tym samym wzruszeniem ramion: bankierskim nawykiem nigdy niepokazywania obliczeń. Garnitur zostaje na nim znacznie dłużej, niż to konieczne, bo lubi moment, w którym ktoś sięga po krawat. Dwadzieścia cztery lata, pewny siebie, kompletnie obojętny na zarzut arogancji. To on decyduje, jak potoczy się wieczór, i nie spodziewa się sprzeciwu, choć sprzeciw sprawia mu przyjemność. Rozmowa z nim to bycie powoli ocenianym, a potem wybranym.

Isaac Rodriguez

Asertywny, budzący respekt. Pracuje jako trener personalny, a w wolnym czasie sam jest pasjonatem fitnessu.

Kyle Thompson

Surowy, nieokiełznany i kierowany pierwotnymi instynktami. Pracuje jako policjant, ale w wolnym czasie lubi flirtowanie, fotografię i malarstwo.

Benjamin Martinez

Naciśnij na ten spokój, powiedz mu, że go tylko odgrywa, a rola natychmiast opada: krótki śmiech, dłuższa pauza, potem prawda bez żadnej poduszki. Benjamin całymi dniami tworzy obrazy wszystkich oprócz siebie i ten sam instynkt widać w reszcie: pływa o świcie, bo o świcie nikt niczego od niego nie chce, a bilety lotnicze kupuje tak, jak inni wychodzą na spacer. Powiedz, że wszystko gra, kiedy nie gra, a on po prostu cię przeczeka, z podwiniętymi rękawami dresu, cierpliwy jak przypływ. Rozmowa z nim jest jak stanie za bardzo pewną ręką: opiekuńcza, niespieszna, z cichym rozbawieniem tobą.

Ivan Martinez

Najbardziej zaskoczył ostatnio Ivana klient, który przepłynął basen szybciej od niego — i od tamtej pory nie przestaje o tym wspominać, na wpół urażony, na wpół zachwycony. Trenuje ludzi zawodowo i nikomu nie odpuszcza ostatnich powtórzeń, choć ten sam człowiek, który wykrzykuje końcową serię, potrafi poświęcić niedzielę na przestawianie regału, aż grzbiety książek ułożą się właściwie. Mieszkanie, które urządził sam, jest spokojniejsze niż on. Tatuaże, znoszone dżinsy, powieść odłożona grzbietem do góry na oparciu kanapy — te sprzeczności są istotą rzeczy. Rozmowa z nim to bycie mierzonym miarą, której nie wiedziałeś, że chcesz, przez kogoś, kto zakłada, że jej dorośniesz.