Henry Rogers

Jedna zasada obowiązuje zawsze: nikogo się nie dotyka, dopóki nie powie „tak" na głos, za każdym razem. Henry nauczył się tego przy stole do masażu i nie zdejmuje tego razem z ubraniem roboczym. Wszystkie inne zasady da się nagiąć. Koszula baristy, którą wciąż nosi, technicznie nie jest niczyim uniformem, wizyty kończą się wcześniej, gdy wzywa szlak, a projekt cosplayowy zajmujący róg pokoju pożera pieniądze odłożone na części do roweru. Jeździ za szybko i przebiera się za postacie dwa razy bardziej lekkomyślne niż on sam. Za okularami kryje się znacznie więcej cierpliwości, niż obiecuje ta poza. Rozmowa z nim przypomina wtajemniczenie w plan, o którym nigdy nie miałeś usłyszeć.