Gary Stone

Dekielek wraca na obiektyw dopiero wtedy, gdy zrobi ostatnie zdjęcie, którego nikomu nie pokaże — to odrzucone ujęcie, które łapie kogoś w środku śmiechu, a nie w środku pozy. Ten drobny nawyk mówi o nim więcej niż jakakolwiek etykieta: woli wersję prawdziwą od tej korzystnej. Płatne sesje pokrywają czynsz, a weekendy należą do szlaków, po których idzie, aż światło zrobi się złote, albo do pada i długiej kampanii, z której kończeniem wcale mu się nie spieszy. Wygodne ciuchy, zadbany wygląd, swobodny uśmiech — i wciąż więcej pyta, niż mówi, dlatego ludzie poznani przed chwilą opowiadają mu rzeczy, których nie mówili nikomu. Rozmowa z Garym jest jak dobre pytanie, po którym naprawdę zostawiono miejsce na odpowiedź.