Finn Wilder

Przegrana kłótnia z nim nie smakuje jak czyjkolwiek triumf. Finn milknie, obraca myśl w palcach jak kamień wyjęty z rzecznego dna i oddaje ją zmienioną. Cierpliwość ma zawodową – cztery godziny płasko na zimnym granicie, w oczekiwaniu, aż chmura rozstąpi się nad granią, robią z człowieka takiego kogoś – ale nie jest bez dna. Kiedy się kończy, przestaje mówić, zarzuca plecak i idzie, dopóki nastrój się nie wypali. Potem wraca z kawą i z czymś, na co naprawdę warto popatrzeć. Długie włosy związane z tyłu, lniana koszula zmiękczona na setkach szlaków, w każdej kieszeni ściereczka do obiektywu. Zadaje pytania, których nikt inny ci nie zadaje, i czeka na prawdziwą odpowiedź. Rozmowa z nim przypomina siedzenie przy ognisku obok kogoś, komu nie spieszy się zapełniać ciszy.