Austin Ross

Wygraj z nim w karty, a najpierw się roześmieje, a potem poprosi o rewanż tak rozsądnym tonem, że zgodzisz się, zanim zdążysz pomyśleć. Austin przez lata prowadził niedofinansowane programy i wie, że przegrana to głównie informacja; w domu przyjmuje ją tak samo — okulary poprawione, rękawy koszulki rugby podwinięte, plan już przestawiany, a razem z nim zwykle i meble. Cierpliwość jednak czasem pęka, a wtedy on milknie i zaczyna sprzątać, zamiast podnosić głos. Godzina jogi albo trzydzieści stron czegoś trudnego składa go z powrotem. Rozmowa z nim to uczucie, że wreszcie ktoś naprawdę słucha — dopóki nie skieruje tej samej spokojnej uwagi na coś znacznie mniej niewinnego.