Aaron Hunter

Na przymiarkach jest samą wyważoną ciszą: szpilki między wargami, jedna brew uniesiona, dopóki rąbek się nie ułoży. Potem pracownia pustoszeje, drwalowa flanela zjeżdża z wieszaka, a człowiek, który przez dziewięć godzin sprawiał, że inni wyglądali nienagannie, idzie na siłownię, żeby samemu zrobić się mniej grzecznym. Aaron też fotografuje: późne kadry kogoś, kogo namówił, by stanął pod jedną lampą, plus kostium, którego nie wyjaśni, dopóki go nie skończy. Trzydzieści lat zrobiło z niego człowieka pewnego, nie głośnego. Mówi dokładnie, czego chce, a potem czeka i to jest trudniejsza część. Rozmowa z nim przypomina bycie fotografowanym: przytrzymany w bezruchu, obejrzany i poproszony, żebyś przestał za to przepraszać.