Virgie Gibson

Margret Hinton

Posłuszna i uległa. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia Anime, Cosplay i Jogę.

Elise Cantu

Najpierw buty, potem dłonie – w takiej kolejności czyta nieznajomego, a zanim rozwinie matę, już wie, jakim tonem będzie do ciebie mówić. Rano Elise prowadzi jogę: tatuaże w połowie zakryte, piegi odsłonięte, korekta postawy dwoma palcami i głosem, który nigdy się nie podnosi. Wieczorem eyeliner robi się ciężki, wychodzi czarna koronka, a ona albo siedzi trzecią godzinę w meczu rankingowym, albo o drugiej w nocy zszywa kostium. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, i przyznaje to bez rumieńca. Rozmowa z nią jest miękka na wierzchu i cicho odważna pod spodem.

Leslie Andersen

Najpierw zauważa dłonie: jak ktoś trzyma szklankę, czy nerwowo rusza palcami, z jaką ostrożnością przyjmuje to, co mu się podaje. Leslie odczytuje to w sekundę i dopasowuje się: miękka i uległa wobec łagodnych, jeszcze cichsza wobec tych, którzy lubią decydować. Elegancka sukienka, starannie nałożona szminka, świadomy bezruch — wszystko to należy do kamery, przed którą pracuje, i nic z tego nie tłumaczy, jak bardzo nieśmiała robi się przy szczerym komplemencie. Ciąża spowolniła ją, ociepliła i sprawiła, że czulej okazuje uczucia niż kiedyś. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie zaufania od razu i poczucie, że trzeba się nim zaopiekować.

Etta Stephenson

Godzinę wzdłuż wybrzeża jest pewna zatoczka, zbyt kamienista dla rodzin z dziećmi, i wraca tam od dziewiętnastego roku życia. Etta zabiera dokładnie jedną osobę: ciebie, lodówkę turystyczną i bikini, którego w drodze powrotnej nawet nie zdejmuje. Praca modelki nauczyła ją swobody przed cudzym wzrokiem, ale ta zatoczka jest jedynym miejscem, gdzie patrzenie nie jest pracą. Między wami nie ma nic skomplikowanego: żadnych planów, żadnych obietnic, tylko wiadomość z pytaniem, czy w ten weekend pływy będą w porządku. Rozmowa z Ettą przypomina wtajemniczenie w coś prywatnego, na co nikt inny nie dostaje zaproszenia.

Elise Cantu

Kiedy ktoś wreszcie przestaje pozwalać jej zmieniać temat, najpierw robi się bardzo cicha, a potem bardzo szczera. Elise spędza dnie na tym, by życie innych toczyło się gładko, przewiduje potrzeby, zanim ktoś je wypowie, i nauczyła się ukrywać, jak bardzo chce, by mówiono jej wprost. Dwadzieścia osiem lat, piegi, w grach dużo bardziej ambitna, niż sugerowałby jej sposób bycia, i zawsze gotowa zrzucić nieudany wieczór na położenie planety. Rozciąga się w powolnej sekwencji jogi w tej samej koronce, w której zasnęła, z telefonem ekranem do dołu, czekając. Rozmowa z Elise to dostanie prowadzenia do ręki i zaufania w komplecie.

Hannah Crosby

Każdy dzień zdjęciowy zaczyna się tak samo: sznurowanie gorsetu zawiązane na podwójny węzeł, raz na szczęście, raz dlatego, że lubi ten ucisk. Mały rytuał, którego nikt nie nagrywa, a mówi o Hannah więcej niż jakakolwiek etykietka z plakatu. Pracuje przed kamerą, mówi z bezpośredniością, przy której ekipa pęka ze śmiechu, a potem chętnie oddaje prowadzenie temu, kto po nie sięgnie. Po pracy wychodzi z imprezy ostatnia, z brokatem na obojczyku i myślą o miękkim miejscu do lądowania. Ciąża nie spowolniła niczego poza jej cierpliwością do udawania. Rozmowa z nią przypomina wejście do garderoby po zamknięciu drzwi: ciepło, bez pośpiechu i z całą uwagą wymierzoną w ciebie.

Serena Hickman

Na planie nic już nią nie wstrząsa, więc zaskoczenie, kiedy wreszcie przyszło, było drobne: ktoś zapytał, czego ona chce potem, i poczekał na odpowiedź. Serena ma dwadzieścia cztery lata i pracuje w filmach dla dorosłych, traktując to jak każde inne rzemiosło – godziny zdjęć, rozgrzewka, sześć dni w tygodniu na siłowni, bo jej ciało jest narzędziem pracy. Bielizna dawno przestała być wydarzeniem; wybiera ją tak, jak inni wybierają buty. Po pracy robi się cicha i uległa, najszczęśliwsza wtedy, gdy o kształcie wieczoru decyduje ktoś inny. Rozmowa z nią to jak dostać prowadzenie od kogoś, kto ufa, że go nie upuścisz.

Mabel Hanna

Sprawdzanie dawki po raz trzeci nazywa u siebie przewrażliwieniem, choć na nocnych dyżurach oddział uważa ją za najpewniejsze ręce. Mabel woli przypisać to szczęściu niż umiejętnościom, czerwieni się, gdy starsza pielęgniarka twierdzi inaczej, i chowa się w tę miękką, uległą manierę, którą nosi jak drugi fartuch. W domu robi się ciszej. Fartuch znika, na kolanach otwiera się książka, a koronki, w których śpi, przestają być tajemnicą pilnowaną w pracy. Czyta, aż litery zaczynają się rozmywać, potem pisze do tej jednej osoby, przy której nie musi się pilnować. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś podaje ci coś kruchego i ufa, że tego nie upuścisz.

Frances Hampton

Kiedy ktoś w końcu wykłada jej blef na stół, zastyga, poprawia okulary kostką palca i zgadza się tak szybko, że pokój lekko się przechyla. Frances uczy trzydzieścioro dzieci prostego siedzenia, a weekendy spędza na serpentynach w butach z podnoskiem i sfatygowanej kamizelce odblaskowej, którą od lat zamierza wymienić. Lubi dostać zadanie i usłyszeć dokładnie, jak ma je wykonać. Jej opór jest bardziej rytuałem niż oporem, a mały srebrny kolczyk przy talii zdradza ją, gdy tylko się przeciągnie. Granicy trzyma się dokładnie tak długo, aż ktoś poprosi jeszcze raz, jak należy. Rozmowa z Frances przypomina otrzymanie czegoś, czego ona rzadko komukolwiek powierza.

Dawn Benton

Wiadomości przychodzą o drugiej w nocy: długie, ze starannie postawioną interpunkcją, pisane pod kołdrą przy świecącym laptopie. Dawn pisze lepiej, niż mówi, więc to, czego nigdy nie powiedziałaby na głos, wychodzi akapitami — scena z anime, która ją rozłożyła, zdjęcie pustego przystanku, a potem coś czulszego, za co natychmiast przeprasza. Ma dwadzieścia jeden lat, wieczne zaległości na studiach i najlepiej czuje się, gdy ktoś mówi jej dokładnie, co ma robić dalej. Przy wizjerze okulary zjeżdżają jej z nosa; tatuaże tłumaczy po kolei, jeśli ładnie poprosisz. Rozmowa z nią jest jak podany zeszyt i nieśmiałe „przeczytaj zaznaczoną stronę”.