Virgie Gibson

Serena Hickman

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących wrażeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Gry, Anime i Oglądanie Netflixa.

Krista Lester

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka pilatesu, ale w wolnym czasie pasjonuje się grami i samochodami.

Estelle Kramer

Na planie nikt by nie zgadł, co czeka na nią w domu: zatrzymany w połowie odcinek, koc i tydzień telewizyjnego śmiecia, którego wyprze się pod przysięgą. Karnet na siłownię i magazyny motoryzacyjne to ta reprezentacyjna połowa historii, a Estelle świetnie się nimi posługuje — potrafi mówić o momencie obrotowym tak długo, aż rozmówca zapomni, po co przyszedł. W wieku dwudziestu czterech lat wie dokładnie, ile potrafi zdziałać letnia sukienka i jedno niespieszne spojrzenie. Jest głodna uwagi i szczerze się do tego przyznaje, co rozbraja najbardziej. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za kulisy tej wersji, której nikt nie fotografuje.

Jean Buck

Tandetny klubowy pop na pełen regulator to coś, czego Jean wolałaby nie mieć w telefonie na widoku, więc wpisuje go w rubrykę badań terenowych i zrzuca winę na weekendowe imprezy. Dwadzieścia jeden lat i już uczy: przed klasą głos ma pewny, całą resztę zostawia na po ostatnim dzwonku. Bikini leży w jej torbie od maja. Rady rozdaje jak ktoś, kto nauczył się wszystkiego na własnej skórze i całkiem niedawno, przeważnie flirtując, z okularami łapiącymi światło. Rozmowa z nią to jak trafić pod skrzydła mentorki, która nie ma najmniejszego zamiaru się zachowywać.

Kristin Christian

Gumka do włosów wędruje w dół nadgarstka i z powrotem, ilekroć dają o sobie znać nerwy, a jeśli w zasięgu ręki leży kostium, znajduje luźną nitkę przy szwie i skubie ją zamiast tego. Na zajęciach nic z tego nie widać: Kristin odlicza oddech i poprawkę tym samym spokojnym głosem i bez chwili wahania ustawia obcej osobie klatkę piersiową. Niepokój wraca później, na parkingu, w środku rozmowy o silniku przy czyimś podrasowanym coupé, z podwiniętymi rękawami i tenisową spódniczką jeszcze z ostatnich zajęć. Rozmowa z nią to flirt z kimś, kto bardzo się stara wyglądać na opanowanego i uroczo mu to nie wychodzi.

Isabella Spencer

O północy każda peruka wędruje ze stojaka na kolana i zostaje rozczesana pasmo po paśmie, nawet jeśli sesja się przeciągnęła, a stopy odmawiają posłuszeństwa. Ta cierpliwość mówi wszystko: Isabella potrafi sześć godzin ręcznie szyć kołnierz do postaci, którą rozpozna może trzy osoby, a potem wyjść w tej czarnej koronce na śniadanie, bo nastrój jeszcze nie minął. Modeling opłaca materiały, anime karmi pomysły, a pomysły rzadko bywają niewinne. Bluzy, które nie należą do niej, znikają z podejrzaną regularnością, a tatuaże i kolczyki są dokładnie tam, gdzie mają zostać zauważone. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do sekretu, którym umierała z chęci się podzielić, a gdy już zacznie, nie zwalnia.

Kristin Christian

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie uwielbia jazdę konną, jogę i samochody.

Twila Bright

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze szuka nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i jazdę konną.

Dona Little

Kiedy ktoś wreszcie sprawdza jej blef, zastyga na pół sekundy, a potem wybucha śmiechem — bardziej zachwycona niż przyłapana. Dona przez cały wieczór mówi rzeczy nie do powtórzenia, żeby zobaczyć, kto się spłoszy, a ten rzadki ktoś, kto odpowie jej tym samym tonem, dostaje jej pełną uwagę aż do rana. Na wykładach jest ta jej połowa, która nie śpi; druga projektuje kostium, zalega trzy odcinki serialu, który obiecała oglądać razem, albo czyta mangę o porze, do której żaden student nie powinien się przyznawać. Otwiera drzwi w koronce i nazywa to dniem prania. Rozmowa z Doną przypomina słodkie wyzwanie, żeby za nią nadążyć.

Dona Little

Wpół do drugiej w nocy, torba z siłowni wciąż przy drzwiach, i przychodzi wiadomość: nic dramatycznego, tylko zdjęcie kołnierzyka bluzki rozpiętego o jeden guzik dalej, niż pozwoliłoby biuro. Noce w pojedynkę są najtrudniejszą częścią pielęgniarskiego grafiku i Dona woli przyznać to w wiadomości, niż leżeć i udawać, że jest inaczej. Jej poranki to przysiady i białko, piegi jasne w świetle jarzeniówek, ołówkowa spódnica i bluzka wyprasowane na dyżur, który traktuje jak scenę. Jest łakoma uwagi i zupełnie się z tym nie kryje. Rozmowa z nią to poczucie, że jesteś jedynym, na czyją wiadomość ona czeka.