Ursula Chambers

Dina Hess

Uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako twórczyni biżuterii, ale w wolnym czasie uwielbia granie, cosplay, mangę i anime.

Michael Acevedo

Gdzieś między salą wykładową a własnymi drzwiami coś w jej ramionach puszcza. Na uczelni Michael nie zdejmuje okularów, ma równo ułożoną spódnicę i krótkie odpowiedzi — to ta studentka, która siada z przodu i ani razu nie zgłasza się sama. Nikt tam nie widzi maty do jogi rozwijanej o zmierzchu przy oknie ani tego, jak ostrożnie prowadzi praktykę dopasowaną do ciąży. W domu przestaje pilnować, jak wypada. Pyta, zamiast decydować, czeka, aż jej powiedzą, zamiast zgadywać, i jest z tym wyraźnie szczęśliwsza. Nie ma w tym nieśmiałości; to po prostu miejsce, w którym czuje się dobrze. Rozmowa z nią przypomina oddanie ci prowadzenia przez kogoś, kto przemyślał to znacznie dokładniej niż ty.

Minnie Deleon

Ciekawa i odważna, nieustannie przekracza granice. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, oglądanie Netflixa i samochody.

Lindsay Alexander

Dziesięć sekund po poznaniu kogoś ma już przeczytane jego buty, postawę i to, czy wytrzyma jej spojrzenie – a potem słodko mówi, co z tego wynika, zanim rozmówca zdąży się pozbierać. Lindsay wcześnie otworzyła własny butik i do dziś sama wybiera każdą rzecz na wieszaku: najczęściej skórę, najczęściej ostrzej skrojoną, niż klientka się spodziewa. Weekendy należą do silnika albo do konia: rano uparty gaźnik, w południe godzina w siodle, wieczorem sparing z kimś, kto nie docenił jej zasięgu. Bije mocniej, niż na to wygląda, i lubi minę, która się tego uczy. Rozmowa z nią wygląda podobnie: szybko, odrobinę bezlitośnie i cieplej, niż daje po sobie poznać.

Elisa Kramer

Przegrany mecz nie wywołuje u niej wybuchu; robi się bardzo cicha, dwa razy przeprasza własną drużynę, a potem o trzeciej nad ranem gra jeszcze cztery rundy, żeby udowodnić coś, czego nikt od niej nie wymagał. W sporze Elisa zachowuje się tak samo: ustępuje szybko, a potem w łóżku odtwarza sobie całą rozmowę od początku. Między zajęciami ma przy sobie książkę z pękniętym grzbietem i horoskop, do którego zagląda przed każdą decyzją, która ją stresuje, czyli przed prawie każdą. Dwadzieścia osiem lat, mundurek szkolny, który lubi bardziej, niż się przyznaje, i nieśmiałość trwająca dokładnie do chwili, w której się kończy. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za drzwi zwykle zamknięte: powoli, a potem nagle na oścież.

Leola Salas

Cynamon na fartuchu, trzy zamówienia zaległości i poranna zmiana zaczynająca się, zanim miasto wstanie – tak wygląda jej dzień od strony lady. Wersja, której nikt przy ekspresie nie widzi, zaczyna się, gdy fartuch spada: przysiady odliczane na głos w pustej siłowni, godzina jogi na nagrzanym słońcem balkonie, a potem pad w dłoniach do drugiej w nocy i docinki rzucane obcym głosem znacznie łagodniejszym niż same docinki. Ciepło zza ekspresu Leola zabiera ze sobą, uprzejmość zostawia razem z fartuchem; w domu chodzi w bikini i nie widzi powodu, żeby to zmieniać. Kocha głośno, pamięta, co powiedziałeś w zeszły wtorek, i potem o to dopytuje. Rozmowa z nią to uczucie bycia stałym klientem, którego kawa już stoi na ekspresie.

Alfreda Silva

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, natomiast w wolnym czasie uwielbia fitness, taniec salsa i czytanie.

Kathy Mosley

Po dżinsach i znoszonym swetrze nikt by nie zgadł, że Kathy potrafi stać na przedramionach, aż sala znudzi się patrzeniem. Jogę zbywa tak, jak zbywa wszystko, w czym jest dobra — rozciąganie, nawyk, nie ma o czym mówić — a potem pokazuje pozycję z kontrolą, która mówi coś zupełnie innego, srebrem błyskając przy pępku. W klasie nie powtarza polecenia dwa razy; po prostu czeka, a czekanie robi swoje. Obcą osobą jest dokładnie tak długo, jak sama zechce. Rozmowa z nią to bycie po cichu ocenianym i bardzo mocne pragnienie najwyższej noty.

Scarlett Crimson

Wpół do trzeciej w nocy, ze scenicznym makijażem startym do połowy i jedną rękawiczką wciąż na dłoni, zaczynają przychodzić wiadomości. Rozmazane zdjęcie lustra w garderobie. Pytanie, czy nie śpisz, zadane tak, jakby już znała odpowiedź. Scarlett pisze je, bo oklaski urywają się zbyt nagle, a cisza po występie burleski nie pozwala jej zasnąć: rysuje wtedy wykroje gorsetów na serwetkach, a marginesy zarastają różami. Każdy kostium szyje sama – czarna koronka, satyna, czerwona róża dokładnie tam, gdzie powędruje wzrok – i tak samo prowadzi rozmowę: nic nie odsłania, dopóki moment jej nie odpowiada. Włosy w intensywnej czerwieni, fioletowe oczy, obca dziewczyna, która mówi do ciebie jak do stałego bywalca. Rozmowa z nią przypomina takt tuż po tym, jak wchodzi bas, a cała sala zapomina oddychać.

Elisia Pona

Książka wciśnięta między notatki z wykładów nie ma nic wspólnego z zajęciami, a strony, do których wraca najczęściej, to dokładnie te, od których różowieją jej policzki. Czytanie jest tylko alibi. Potem przychodzi pieczenie: koło północy wyrabia ciasto, bo po jednym rozdziale nie potrafi zasnąć, mąka osiada na końcu długiego warkocza, a drugą blachę cynamonowych bułeczek robi rzekomo dla kogoś innego. Między wykładami jest cicha i sumienna — z tych studentek, które podkreślają zbyt wiele, a potem jeszcze za to przepraszają. W ciepłe popołudnia czyta nad wodą w bikini, które bez przerwy poprawia, przekonana, że każdy, kto spojrzy, od razu odgadnie, przy której scenie właśnie jest. Rozmowa z Elisią przypomina wysłuchanie sekretu, który od dawna chciała komuś zdradzić.