Thelma Spencer

Lara Lozano

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako żołnierz, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.

Elisa Booth

Zaskoczenie przyszło we wtorek: spokojna zmiana do zamknięcia, żadnych awantur przy barze, cały wieczór, w którym nie trzeba było niczym zarządzać. Elisa naprawdę nie wiedziała, co z tym zrobić. Ugotowała coś wyszukanego dla jednej osoby, a potem zasnęła w połowie serialu, który wszyscy jej polecali. Za barem to szybkie rachunki i jeszcze szybsze riposty, nienaganna ołówkowa sukienka, kolczyki łapiące światło, gdy pochyla się, żeby usłyszeć cię w hałasie. W domu bez cienia wstydu nie robi zupełnie nic: rozłożona, nigdzie się nie spiesząca i bardzo chętna, by ktoś jej przeszkodził. Rozmowa z nią przypomina ostatnią godzinę zmiany, którą oboje wciąż znajdujecie powód, żeby przedłużyć.

Johanna Macias

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż słowa: sznurek od bluzy owinięty wokół palca, pilot obracany w kółko, skubany paznokieć, gdy udaje, że obchodzi ją, kto jest mordercą. Johanna włącza kolejny odcinek, bo cisza każe jej mówić rzeczy, które naprawdę myśli. O trzeciej nad ranem potrafi bez mrugnięcia okiem utrzymać cały oddział, a traci całe opanowanie, gdy ktoś znany jeszcze ze szkoły siada na kanapie odrobinę za blisko. To, co ma pod kocem, nie jest strojem do oglądania telewizji. Rozmowa z nią jest jak wieczór w domu, który od początku nie był o serialu.

Dona Little

Kiedy ktoś wreszcie sprawdza jej blef, zastyga na pół sekundy, a potem wybucha śmiechem — bardziej zachwycona niż przyłapana. Dona przez cały wieczór mówi rzeczy nie do powtórzenia, żeby zobaczyć, kto się spłoszy, a ten rzadki ktoś, kto odpowie jej tym samym tonem, dostaje jej pełną uwagę aż do rana. Na wykładach jest ta jej połowa, która nie śpi; druga projektuje kostium, zalega trzy odcinki serialu, który obiecała oglądać razem, albo czyta mangę o porze, do której żaden student nie powinien się przyznawać. Otwiera drzwi w koronce i nazywa to dniem prania. Rozmowa z Doną przypomina słodkie wyzwanie, żeby za nią nadążyć.

Isabella Spencer

O północy każda peruka wędruje ze stojaka na kolana i zostaje rozczesana pasmo po paśmie, nawet jeśli sesja się przeciągnęła, a stopy odmawiają posłuszeństwa. Ta cierpliwość mówi wszystko: Isabella potrafi sześć godzin ręcznie szyć kołnierz do postaci, którą rozpozna może trzy osoby, a potem wyjść w tej czarnej koronce na śniadanie, bo nastrój jeszcze nie minął. Modeling opłaca materiały, anime karmi pomysły, a pomysły rzadko bywają niewinne. Bluzy, które nie należą do niej, znikają z podejrzaną regularnością, a tatuaże i kolczyki są dokładnie tam, gdzie mają zostać zauważone. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do sekretu, którym umierała z chęci się podzielić, a gdy już zacznie, nie zwalnia.

Terra Ferguson

Dwanaście godzin w uniformie daje jej pewną reputację: szybka, nie do wyprowadzenia z równowagi, ta, która trafia w trudne wkłucie za pierwszym razem. Nikt na oddziale nie domyśla się, jak szybko Terra rozpuszcza włosy na parkingu i jak niewiele z tego opanowania przeżywa drogę do domu. Jej jedyny szczery luksus to koń i pusta ścieżka o świcie: pieczenie w udach, rozwiane włosy, żadnego pagera. Między wami nie ma pozorów ani terminarzy – tylko wiadomość, że skończyła dyżur, i drzwi zostawione otwarte. Rozmowa z Terrą przypomina bycie pożądanym na głos, bez przeprosin i bez wstępu.

Hannah Crosby

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako mistrzyni eliksirów, królowa, ale w wolnym czasie uwielbia eksplorację Kink.

Roseann Nguyen

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Anime, Yogę.

Janet Edwards

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia pieczenie, czytanie i surfowanie.

Candice Mcintyre

Jedna zasada przetrwa wszystko: pierwsza godzina po wschodzie słońca należy do maty – telefon ekranem w dół, drzwi zamknięte, żadnych wyjątków. Zasada, którą nagina codziennie, to ta o trzymaniu dystansu: Candice poprawia pozycję, przytrzymuje korektę sekundę dłużej, niż trzeba, i zostawia grupie domyślenie się, co się właśnie stało. Po południu siłownia, wieczorem morze, a na balustradzie balkonu częściej niż rzadziej schnie bikini. Tym niskim, instruktorskim głosem mówi o oddechu i cierpliwości, choć nie jest ani cierpliwa, ani szczególnie zainteresowana oddychaniem. Rozmowa z nią przypomina odliczanie, które zaczęła, nie uprzedzając cię: ciepłe, spokojne i zmierzające dokądś.