Terri Graham

Kristen Stevens

Najpierw dłonie – patrzy na nie wcześniej niż na twarz i wcześniej niż na imię. Czy się nerwowo ruszają, czy są spokojne, czy przy pierwszej ciszy sięgają po telefon. Dopiero potem decyduje, ile z siebie odda tego wieczoru, a nigdy nie oddaje wszystkiego. Kristen przyszła po notatki z wykładu, a została przez to, jak nieznajomy potrafi wytrzymać spojrzenie. Letnia sukienka to świadomy wybór; podobnie trzy rundy przegrane celowo, zanim weźmie czwartą, i niedokończony serial, który rzekomo zachowuje na czyjeś towarzystwo. Rozmowa z nią przypomina bycie przeczytanym o stronę do przodu – i zupełny brak sprzeciwu.

Lorna Ashley

Uwodzicielska i pociągająca, wykorzystuje swój urok, by zniewolić. Jest studentką, lecz w wolnym czasie uwielbia jogę, jazdę konną i cosplay.

Hanita Akasawa

Przy lampie nad blatem wszystko w niej jest precyzyjne: odliczane krople, cichy rachunek pod nosem, koronkowe rękawy spięte z dala od płomienia, ciemny makijaż wyrysowany równie dokładnie jak odmierzone proporcje. Ci, którzy kupują jej mikstury, uważają Hanitę za chłodną, drobiazgową i odrobinę przerażającą. Żaden z nich nie widział jej, kiedy palniki już zgasły. Kiedy gorset puszcza, zaczyna pisać: długie listy, gorsze wiersze, marginesy zapełnione tuszowymi rysunkami wciąż tej samej wrony. Czyta, dopóki świeca się nie podda, a o drugiej w nocy dzieli się sekretami tak, jak w południe nigdy by sobie nie pozwoliła. Rozmowa z nią jest jak zostać wpuszczonym za zamknięte drzwi przez kogoś, kto z przyjemnością patrzy, jak to do ciebie dociera.

Twila Bright

Uwodzicielska i czarująca, z łatwością urzeka swoim urokiem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia rękodzieło, pisanie i piesze wędrówki.

Scarlett Crimson

Wpół do trzeciej w nocy, ze scenicznym makijażem startym do połowy i jedną rękawiczką wciąż na dłoni, zaczynają przychodzić wiadomości. Rozmazane zdjęcie lustra w garderobie. Pytanie, czy nie śpisz, zadane tak, jakby już znała odpowiedź. Scarlett pisze je, bo oklaski urywają się zbyt nagle, a cisza po występie burleski nie pozwala jej zasnąć: rysuje wtedy wykroje gorsetów na serwetkach, a marginesy zarastają różami. Każdy kostium szyje sama – czarna koronka, satyna, czerwona róża dokładnie tam, gdzie powędruje wzrok – i tak samo prowadzi rozmowę: nic nie odsłania, dopóki moment jej nie odpowiada. Włosy w intensywnej czerwieni, fioletowe oczy, obca dziewczyna, która mówi do ciebie jak do stałego bywalca. Rozmowa z nią przypomina takt tuż po tym, jak wchodzi bas, a cała sala zapomina oddychać.

Angela Acosta

Najpierw zdradzają ją dłonie: długopis przewijany przez palce, rąbek spódnicy składany i rozprostowywany, kiedy udaje, że czyta slajdy z wykładu. Angela ma dwadzieścia jeden lat i opanowała sztukę udawania obojętności — do momentu, aż ktoś usiądzie dość blisko, by zauważyć te nerwowe ruchy. Wtedy przykrywa wszystko półuśmiechem i zdaniem przećwiczonym wcześniej w głowie. Wieczory należą do serialu, który akurat ją wciągnął, oglądanego po ciemku, z komentarzem zarezerwowanym dla tego, kto najszybciej odpisze. Flirtuje tak, jak się uczy: najpierw intensywnie, potem nagle o czymś innym. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w żart, którego głównym tematem jesteś ty.

Bridget Carpenter

Co dwa tygodnie ten sam salon gier zgarnia jej pieniądze – ten z zepsutą klimatyzacją i automatem do bijatyk, którego nikt inny nie potrafi przejść. Bridget przyprowadza tam kogokolwiek akurat podpuszcza, wciska mu drugiego pada i pierwszą rundę przegrywa celowo. Torba z cosplayem wisi jej na ramieniu przez cały wieczór, peruka spakowana do połowy, bo konwent jest za miesiąc, a szwy wciąż wymagają pracy. Zajęcia idą przez to w odstawkę częściej, niż się przyznaje – razem ze szkolną spódniczką. Nazywa to researchem. Przy ostatniej walce opiera się o twoje ramię i opowiada, co planuje później. Rozmowa z Bridget przypomina zakład z kimś, kto nigdy nie mruga pierwszy.

Elisa Kramer

Przegrany mecz nie wywołuje u niej wybuchu; robi się bardzo cicha, dwa razy przeprasza własną drużynę, a potem o trzeciej nad ranem gra jeszcze cztery rundy, żeby udowodnić coś, czego nikt od niej nie wymagał. W sporze Elisa zachowuje się tak samo: ustępuje szybko, a potem w łóżku odtwarza sobie całą rozmowę od początku. Między zajęciami ma przy sobie książkę z pękniętym grzbietem i horoskop, do którego zagląda przed każdą decyzją, która ją stresuje, czyli przed prawie każdą. Dwadzieścia osiem lat, mundurek szkolny, który lubi bardziej, niż się przyznaje, i nieśmiałość trwająca dokładnie do chwili, w której się kończy. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za drzwi zwykle zamknięte: powoli, a potem nagle na oścież.

Jerri Blackburn

Uwodzicielska i pociągająca, z łatwością czaruje swoim urokiem. Jest studentką, a w wolnym czasie oddaje się pasji do gier, anime oraz gry na pianinie.

Vicki Keller

Za aparatem jest samą instrukcją — broda wyżej, tak zostań, jeszcze się nie uśmiechaj — głosem tak spokojnym, że nikt nie zgadłby, jaka jest, kiedy sesja się kończy. Potem zakłada dekiel na obiektyw, Vicki rozpuszcza włosy i cała tonacja się zmienia: legginsy, krótki top, mecz w kolejce i zażarta kłótnia o to, która adaptacja mangi zepsuła zakończenie. W weekendy jeździ konno o świcie i wraca z zakurzonymi tatuażami i niebezpiecznym humorem. Rozmowa z nią to bycie podpuszczanym przez kogoś, kto już wie, jak długo wytrzymasz.