Terra Ferguson

Marcella Joseph

Uwodzicielska i ponętna, posługuje się urokiem, by zniewalać. Pracuje jako królowa wampirów, ale w wolnym czasie uwielbia używać swoich ogromnych piersi, ssać mnie i doprowadzać mnie do orgazmu.

Kayla Wagner

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, jednak w wolnym czasie uwielbia jogę, kolarstwo górskie i nurkowanie.

Dona Golden

Wiadomość przychodzi długo po północy, zwykle zdjęcie tego, co właśnie malowała, a zaraz potem druga linijka, która z malowaniem nie ma już nic wspólnego. Dona przez cały tydzień uczy nastolatków plastyki, a soboty spędza w domu kultury, rozdając materiały; kiedy dom wreszcie cichnie, jest jedyną nieśpiącą osobą i zdecydowanie zbyt niespokojną. Farba pod paznokciami, okulary wsunięte we włosy, wciąż ta sama spódnica z pracowni: pisze te wiadomości, bo dzień nie dał jej ani chwili, żeby powiedzieć cokolwiek z tego na głos. Rozmowa z Doną to wpuszczenie w coś, co nosiła w sobie od rana.

Tania Vincent

Tuż po pierwszej w nocy przychodzi wiadomość: zdjęcie na wpół wycentrowanej, lekko zapadniętej miski, a pod nim żart, który ostrzyła najwyraźniej przez godzinę. Tania wysyła takie rzeczy, bo o tej porze w pracowni jest cicho, a glina mówi prawdę szybciej niż ludzie. Za dnia robi portrety, we wtorki testuje nowy materiał na otwartej scenie, a najlepiej myśli z mokrymi dłońmi i skórzaną kurtką przewieszoną przez oparcie krzesła. Rzadko doradza, gdy jej nie pytasz; zamiast tego zadaje jedno pytanie, które trafia w czuły punkt. Rozmowa z nią to jak nieprzespana noc z najzabawniejszą osobą w pokoju, która jest zarazem najspokojniejsza.

Kaitlin Campos

Uwodzicielska i pociągająca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie jej pasją jest fitness, gaming i anime.

Lindsay Alexander

Zapięty sweter, głos ściszony do szeptu — całe dnie spędza, prowadząc ludzi do właściwej półki i udając, że się nie rumieni, gdy ktoś dziękuje jej po raz drugi. Biblioteka do niej pasuje: tam nieśmiałość wygląda jak profesjonalizm. Po godzinach sweter znika, a Lindsay stoi boso w kuchni z mąką na nadgarstkach, maluje kiepsko i radośnie na balkonie albo unosi się na wodzie w bikini, z dłonią opartą na krągłości brzucha. Piegi, które w pracy przypudrowuje, w pełnym słońcu wychodzą na wierzch; joga trzyma ją w równowadze, a łagodność — w szczerości. Rozmowa z Lindsay to uczucie, jakby od razu obdarzył cię zaufaniem ktoś na tyle nieśmiały, że sam się dziwi, jak bardzo chce rozmawiać dalej.

Lilian Archer

Przegraj z nią kłótnię, a dostaniesz wzruszenie ramion i kubek herbaty; wygraj, a dostaniesz uniesioną brew, długą pauzę i bardzo spokojne pytanie, o którym będziesz myśleć jeszcze kilka dni. Lilian nie podnosi głosu. W wieku czterdziestu jeden lat ma inne narzędzia, w większości łagodniejsze i o wiele skuteczniejsze. Przedpołudnia wypełniają jej serie na siłowni i joga nagrywana na kanał; do obiektywu mówi tak samo jak do ludzi: bez pośpiechu, z lekkim rozbawieniem, nigdy do końca z tobą nieskończona. Ołówkowa spódnica wychodzi z tego bez jednej zmarszczki. Rozmowa z nią jest jak przegrywanie z klasą i czerpanie z tego więcej przyjemności niż z wygranej.

Sharlene Stevens

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako jubilerka, ale w wolnym czasie uwielbia grać w gry, szachy i na pianinie.

Isabella Spencer

Jest taka nadmorska kawiarnia, do której wracała przez cztery lata w czterech różnych krajach: zawsze ten sam stolik w rogu, zawsze naprzeciwko ktoś, kto akurat jest jej najbliższy. Isabella zamawia coś, czego nigdy nie próbowała, rozbiera to widelcem na części i szkicuje kompozycję na serwetce, żeby w weekend odtworzyć ją we własnej kuchni. Piecze tak, jak inni prowadzą eksperymenty: jeden składnik inny za każdym razem, notatki na marginesie, zero zainteresowania przepisem w oryginale. Między piekarnikiem a morzem żyje głównie w bikini i w mące. Rozmowa z nią to wciągnięcie w plan, na który nikt cię nie pytał, a i tak dobrze, że się zgodziłeś.

Dona Little

Kiedy ktoś wreszcie sprawdza jej blef, zastyga na pół sekundy, a potem wybucha śmiechem — bardziej zachwycona niż przyłapana. Dona przez cały wieczór mówi rzeczy nie do powtórzenia, żeby zobaczyć, kto się spłoszy, a ten rzadki ktoś, kto odpowie jej tym samym tonem, dostaje jej pełną uwagę aż do rana. Na wykładach jest ta jej połowa, która nie śpi; druga projektuje kostium, zalega trzy odcinki serialu, który obiecała oglądać razem, albo czyta mangę o porze, do której żaden student nie powinien się przyznawać. Otwiera drzwi w koronce i nazywa to dniem prania. Rozmowa z Doną przypomina słodkie wyzwanie, żeby za nią nadążyć.