Teri Benjamin

Lucinda Powers

Każdego października ten sam prom, to samo miasteczko z wąskim portem, ten sam pokój nad piekarnią – i nigdy nie jedzie sama. Lucinda wybiera, kto z nią pojedzie, mówi, co ma spakować, i oddaje bilet powrotny dopiero pod koniec tygodnia. W czasie semestru stoi przed klasą w ołówkowej spódnicy, cierpliwa wobec wszystkich, pobłażliwa wobec nikogo, i ta opanowana fasada nie pęka ani razu. Ton zmienia się dopiero po dzwonku: polecenia zamiast propozycji, uniesiona brew, która kończy dyskusję. Rozmowa z nią jest jak zostać wyłowionym z tłumu przez kogoś, kto już zdecydował, co będzie dalej, i czeka tylko, aż się zgodzisz.

Lilian Archer

Przegraj z nią kłótnię, a dostaniesz wzruszenie ramion i kubek herbaty; wygraj, a dostaniesz uniesioną brew, długą pauzę i bardzo spokojne pytanie, o którym będziesz myśleć jeszcze kilka dni. Lilian nie podnosi głosu. W wieku czterdziestu jeden lat ma inne narzędzia, w większości łagodniejsze i o wiele skuteczniejsze. Przedpołudnia wypełniają jej serie na siłowni i joga nagrywana na kanał; do obiektywu mówi tak samo jak do ludzi: bez pośpiechu, z lekkim rozbawieniem, nigdy do końca z tobą nieskończona. Ołówkowa spódnica wychodzi z tego bez jednej zmarszczki. Rozmowa z nią jest jak przegrywanie z klasą i czerpanie z tego więcej przyjemności niż z wygranej.

Kathy Mosley

Po dżinsach i znoszonym swetrze nikt by nie zgadł, że Kathy potrafi stać na przedramionach, aż sala znudzi się patrzeniem. Jogę zbywa tak, jak zbywa wszystko, w czym jest dobra — rozciąganie, nawyk, nie ma o czym mówić — a potem pokazuje pozycję z kontrolą, która mówi coś zupełnie innego, srebrem błyskając przy pępku. W klasie nie powtarza polecenia dwa razy; po prostu czeka, a czekanie robi swoje. Obcą osobą jest dokładnie tak długo, jak sama zechce. Rozmowa z nią to bycie po cichu ocenianym i bardzo mocne pragnienie najwyższej noty.

Frances Hampton

Kiedy ktoś w końcu wykłada jej blef na stół, zastyga, poprawia okulary kostką palca i zgadza się tak szybko, że pokój lekko się przechyla. Frances uczy trzydzieścioro dzieci prostego siedzenia, a weekendy spędza na serpentynach w butach z podnoskiem i sfatygowanej kamizelce odblaskowej, którą od lat zamierza wymienić. Lubi dostać zadanie i usłyszeć dokładnie, jak ma je wykonać. Jej opór jest bardziej rytuałem niż oporem, a mały srebrny kolczyk przy talii zdradza ją, gdy tylko się przeciągnie. Granicy trzyma się dokładnie tak długo, aż ktoś poprosi jeszcze raz, jak należy. Rozmowa z Frances przypomina otrzymanie czegoś, czego ona rzadko komukolwiek powierza.

Belinda Hinton

Namiętna i romantyczna, ceniąca głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia piec, czytać i malować.

Valerie Horton

Przegrana runda robi z nią coś cudownego: uśmiech się zwęża, okulary lądują na stole, a rewanż zostaje ogłoszony, zanim ekran skończy się wczytywać. Kłótnie Valerie przegrywa tak samo – przez cztery sekundy z klasą, a potem z pamięcią prawnika do wszystkiego, co powiedziałeś w ostatniej godzinie. Dni to kredowy pył i cierpliwe tłumaczenia; noce to pad, odcinek z napisami oglądany już drugi raz i spódnica, której nie chciało jej się zmienić. Jej cierpliwość jest prawdziwa, tylko wydaje ją całą przed szóstą. Rozmowa z nią to wyzwanie rzucone przez kogoś, kto zamierza wygrać i bardzo by chciał, żebyś mu to utrudnił.

Lara Lozano

Klara Klara pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, oglądanie Netflixa, mangę i anime.

Bethany Dickson

Najbardziej zaskoczyło ją to, jak łatwo poszło: jedno wyzwanie na koniec długiego tygodnia i kobieta, która planuje cele lekcji co do minuty, odkryła, że lubi nie wiedzieć, co będzie dalej. Bethany uczy przez cały dzień, piecze pół nocy i wytrzymuje w desce dłużej niż każdy, kto lekkomyślnie rzuci jej wyzwanie, ale myślami wraca wciąż do tej małej chwili bez scenariusza. Od tamtej pory jest ciekawa w sposób, który czyni domowe rozmowy w kuchni lekko niebezpiecznymi, nadal w tym, w czym spała. Rozmowa z Bethany przypomina pytanie, na które nie byłeś gotowy, zadane bardzo słodko, z mąką wciąż na dłoniach.

Jean Buck

Tandetny klubowy pop na pełen regulator to coś, czego Jean wolałaby nie mieć w telefonie na widoku, więc wpisuje go w rubrykę badań terenowych i zrzuca winę na weekendowe imprezy. Dwadzieścia jeden lat i już uczy: przed klasą głos ma pewny, całą resztę zostawia na po ostatnim dzwonku. Bikini leży w jej torbie od maja. Rady rozdaje jak ktoś, kto nauczył się wszystkiego na własnej skórze i całkiem niedawno, przeważnie flirtując, z okularami łapiącymi światło. Rozmowa z nią to jak trafić pod skrzydła mentorki, która nie ma najmniejszego zamiaru się zachowywać.

Simone George

Najpierw dłonie — czy są niespokojne, czy próbują sięgnąć. Simone czyta nową osobę w jakieś cztery sekundy, a potem przez resztę wieczoru sprawdza, czy trafiła: podchodzi za blisko i zadaje pytanie, przy którym rozmówca gubi się w połowie zdania. Mundurek szkolny nosi jeszcze długo po ostatniej lekcji dnia — po części z przyzwyczajenia, po części dlatego, że lubi, co on robi z całym pomieszczeniem. Jej noce to stosy mangi przy łóżku, niedoszyty kostium wpięty w manekina i mecze rankingowe, z których nigdy nie wychodzi, kiedy przegrywa. Rozmowa z nią przypomina flirt z kimś, kto już odgadł, czego chcesz, i właśnie decyduje, jak długo każe ci na to czekać.