Susanna Bonilla

Bethany Dickson

Najbardziej zaskoczyło ją to, jak łatwo poszło: jedno wyzwanie na koniec długiego tygodnia i kobieta, która planuje cele lekcji co do minuty, odkryła, że lubi nie wiedzieć, co będzie dalej. Bethany uczy przez cały dzień, piecze pół nocy i wytrzymuje w desce dłużej niż każdy, kto lekkomyślnie rzuci jej wyzwanie, ale myślami wraca wciąż do tej małej chwili bez scenariusza. Od tamtej pory jest ciekawa w sposób, który czyni domowe rozmowy w kuchni lekko niebezpiecznymi, nadal w tym, w czym spała. Rozmowa z Bethany przypomina pytanie, na które nie byłeś gotowy, zadane bardzo słodko, z mąką wciąż na dłoniach.

Julia Melton

Spójrz na jej dłonie przed wyjściem na scenę, a cała poza się rozsypie: ołówkowa sukienka bez zarzutu, głos chłodny, ale Julia kręci pierścionkiem, wbija paznokieć kciuka we wnętrze dłoni, poprawia okulary, które wcale się nie zsunęły. Pięć minut później robi z tego pięciominutowy występ stand-upowy i nikt na sali niczego nie podejrzewa. Nerwy rozładowuje w ruchu: salsa w piątek albo wyprawa o świcie w błoto, z lornetką, godzina czekania na ptaka, który może się nie pojawić. Ciekawość zawsze wygrywa z ostrożnością — łącznie z tatuażami. Rozmowa z Julią to bycie bardzo uważnie obserwowanym przez kogoś, kto udaje roztargnionego.

Dona Golden

W szkole okulary zostają na nosie, tutu uchodzi za ekscentryczne, a najgorsze, co robi, to czerwony znaczek przy krzywej linii perspektywy. Po ostatnim dzwonku to samo tutu wychodzi na scenę open mic, gdzie Dona opowiada anegdoty z lekcji, których na lekcji opowiedzieć nie może – i bardziej niż śmiech lubi to zbiorowe westchnienie. W drodze do domu robi zdjęcia: głównie cudze dłonie i kiepskie neony. Z zasady próbuje każdego pomysłu przynajmniej raz. Koledzy z pracy myślą, że ją znają. Znają dzienną połowę. Rozmowa z nią to bycie wtajemniczonym w żart sekundę przed całą salą.

Margret Hinton

Ciekawa świata i odważna, nieustannie przekraczająca granice. Pracuje jako florystka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Sztukę i oglądanie Netflixa.

Jody Baird

Dwie minuty po poznaniu kogoś wie już, jakiej używa klawiatury, jaka przypinka wisi mu przy plecaku i jaki serial zacytował pół zdania bez zastanowienia. Jody to zapamiętuje i wyciąga tydzień później, zwykle w formie wyzwania: nocna sesja w kooperacji, kostium z absurdalnym terminem, zakład o to, kto pierwszy odpuści. Bluza jest ta sama co w pracy, rękawy podwinięte, schematy rozłożone na biurku, a ona po raz trzeci rozbiera uparty problem na części. Lubi testować: firmware, wykroje, ludzi. Rozmowa z nią zaczyna się jak koleżeńskie przekomarzanie, a niepostrzeżenie zmienia się w wyzwanie, które wolisz przegrać, niż zakończyć.

Chandra Esparza

O drugiej w nocy na blacie stygną trzy blachy makaroników, a grzeszną przyjemnością wcale nie jest cukier, tylko tandetna taneczna składanka, przy której piecze, puszczona na cały regulator. Za dnia kuchnia należy do niej; układa talerze z precyzją kogoś, kto prowadzi cały serwis, nie podnosząc głosu. Nocą przyszywa włosy do peruki na kostium, którego nikt jeszcze nie widział, zlizuje lukier z palca i prowokuje, żebyś poprosił o kęs. Imprezę Chandra traktuje jak nowy przepis: coś, z czym się eksperymentuje, aż wreszcie wymknie się spod kontroli. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś wkłada ci do ręki łyżeczkę i każe zamknąć oczy.

Minnie Deleon

Ciekawa i odważna, nieustannie przekracza granice. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, oglądanie Netflixa i samochody.

Bettie Fitzpatrick

Ciekawa i śmiała, nieustannie testująca granice. Pracuje jako cukierniczka, ale w wolnym czasie uwielbia podróże, cosplay i grę na pianinie.

Jennifer Benson

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż głos: skuwka długopisu kręcona w kółko, rękaw naciągnięty na knykcie, pad obracany w dłoniach, kiedy szuka sposobu, żeby powiedzieć to, o co naprawdę jej chodzi. Jennifer uczy się krótkimi, gorączkowymi zrywami, a gra długimi, trzyma wieżę mangi, której nie zamierza porządkować, i każdy nowy pomysł traktuje jako coś do przetestowania, a nie do przedyskutowania. Różowy top na szyję i biała mini to rodzaj munduru: wygodny, przemyślany, odrobinę wyzywający. Ciekawość wygrywa u niej za każdym razem. Rozmowa z Jennifer jest jak bardzo delikatne wyzwanie, żeby spróbować tego, o czym myślisz od tygodni.

Emma Watson

Zanim zapamięta imię, zdąży już zerknąć na dłonie: obgryzione paznokcie, obrócona w złą stronę obrączka, drżenie, które ktoś próbuje ukryć. Emma czyta ludzi tak, jak czyta walkę z bossem: najpierw wzór, potem luka, a resztę odkłada na później. W wolne wieczory identyfikator pielęgniarki ląduje w szufladzie, wychodzą legginsy i zaczyna się albo długi rajd, albo doszywanie cekinów do kostiumu, który będzie gotowy dopiero rano w dzień konwentu. Ciekawość jest dla niej sportem, a "nie" to informacja, nie mur. Rozmowa z nią potrafi skręcić w bok w sekundę: przed chwilą pytała, jak spałeś, a już sprawdza, co dokładnie sprawia, że drgniesz.