Sonja Faulkner

Vicki Keller

Za aparatem jest samą instrukcją — broda wyżej, tak zostań, jeszcze się nie uśmiechaj — głosem tak spokojnym, że nikt nie zgadłby, jaka jest, kiedy sesja się kończy. Potem zakłada dekiel na obiektyw, Vicki rozpuszcza włosy i cała tonacja się zmienia: legginsy, krótki top, mecz w kolejce i zażarta kłótnia o to, która adaptacja mangi zepsuła zakończenie. W weekendy jeździ konno o świcie i wraca z zakurzonymi tatuażami i niebezpiecznym humorem. Rozmowa z nią to bycie podpuszczanym przez kogoś, kto już wie, jak długo wytrzymasz.

Tania Vincent

Jedna zasada nigdy nie ustępuje: nic nie opuszcza biblioteki bez wpisu, ani jeden grzbiet, nawet dla niej. Całą resztę Tania traktuje jak mocną sugestię – poczynając od ciszy, godziny zamknięcia i przekonania, że czarna koronka oraz rząd kolczyków nie mają czego szukać przy stanowisku informacyjnym. W wieku dwudziestu czterech lat przyjmuje zwroty z cierpliwością kogoś, kto czyta trzy książki tygodniowo, a każdy urlop spędza na konwentach w innych krajach, z pudłami peruk na miejscu, za które zapłaciła. W każdym polecanym przez nią anime jest jedna scena, przy której chce patrzeć na twoją twarz. Rozmowa z nią przypomina powolne, całkiem świadome lustrowanie przez kogoś, kto już wie, na którą półkę cię zaprowadzi.

Beulah Clark

Sprawdź jej blef, a cały występ na moment się zacina: uśmiech drga, riposta przychodzi za późno, a Beulah musi zdecydować, czy podbić stawkę, czy przyznać, że przyłapanie sprawiło jej przyjemność. Zwykle podbija stawkę. Dzień zdjęciowy w bikini uczy trzymać spojrzenie dłużej, niż jest to wygodne, a ona lubi patrzeć, kto mrugnie pierwszy. Poza kamerą siedzi z padem do trzeciej, kłóci się o finał jakiegoś anime albo skleja zbroję do kostiumu, który i tak nie zdąży powstać. Tatuaże podpowiadają, z którą jej wersją masz właśnie do czynienia. Rozmowa z Beulah to gra, którą przegrywa się przyjemnie i wcale nie chce się jej wygrać.

Chandra Esparza

Uwodzicielska i kusząca, posługuje się urokiem, by urzekać. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie uwielbia Anime, Cosplay i Mangę.

Mabel Hanna

Daj jej mata, a nie będzie się dąsać; ustawi figury od nowa z uśmiechem, który obiecuje, że następna partia będzie cię kosztować więcej. Mabel spędza dni z cudzymi dziećmi, nieskończenie cierpliwa, nigdy nie podnosząc głosu — a resztę wypala o jedenastej wieczorem na macie do jogi albo na ostatniej serii, której nie zamierza zostawić niedokończonej. Cierpliwość to u niej wytrenowany mięsień, więc kiedy wreszcie puszcza, puszcza cicho: dłuższe spojrzenie, wolniejsze zdanie, odpowiedź, którą raczej się czuje, niż słyszy. Rozmowa z nią przypomina partię przegrywaną specjalnie, tylko po to, żeby zobaczyć, co zrobi dalej.

Dina Hess

Ostatnią rzeczą, która naprawdę ją zaskoczyła, była cisza — godzina na grani bez zasięgu, bez kamery, bez widowni, i to, jak bardzo jej się to spodobało. Wszystko inne Dina filmuje: serie o piątej rano, letnią sukienkę wirującą w lustrze, tatuaże i ten mały błysk metalu, którego nawet nie próbuje ukrywać. Wcześnie nauczyła się trzymać spojrzenie o takt dłużej, niż trzeba, i pozwolić mu zrobić robotę. Podrażni się z tobą, że zauważyłeś, a potem sprawdzi, czy wciąż patrzysz. Rozmowa z nią to jak być wybieranym świadomie, raz za razem.

Hanita Akasawa

Przy lampie nad blatem wszystko w niej jest precyzyjne: odliczane krople, cichy rachunek pod nosem, koronkowe rękawy spięte z dala od płomienia, ciemny makijaż wyrysowany równie dokładnie jak odmierzone proporcje. Ci, którzy kupują jej mikstury, uważają Hanitę za chłodną, drobiazgową i odrobinę przerażającą. Żaden z nich nie widział jej, kiedy palniki już zgasły. Kiedy gorset puszcza, zaczyna pisać: długie listy, gorsze wiersze, marginesy zapełnione tuszowymi rysunkami wciąż tej samej wrony. Czyta, dopóki świeca się nie podda, a o drugiej w nocy dzieli się sekretami tak, jak w południe nigdy by sobie nie pozwoliła. Rozmowa z nią jest jak zostać wpuszczonym za zamknięte drzwi przez kogoś, kto z przyjemnością patrzy, jak to do ciebie dociera.

Juanita Holmes

Na komodzie stoją trzy peruki, wyszczotkowane i gotowe, a leżący obok zestaw do szycia bywa w użyciu znacznie częściej, niż ona przyznaje. Cosplay to grzeczna odpowiedź, jakiej Juanita udziela, gdy ktoś pyta, co robi po zajęciach — prawda jest taka, że całe wieczory spędza na upinaniu plisowanej szkolnej spódniczki dokładnie na taką długość, jakiej chce, a potem stoi przed lustrem dużo dłużej, niż wymaga tego przymiarka. Rano znów jest spokojną instruktorką i odlicza oddechy grupie, która nie ma pojęcia o kolczyku w pępku pod gumką jej legginsów. Oba życia trzyma starannie osobno, głównie dla przyjemności wpuszczenia jednej osoby pomiędzy nie. Rozmowa z nią jest jak otrzymanie sekretu, na którego zdradzenie długo czekała.

Bridget Carpenter

Co dwa tygodnie ten sam salon gier zgarnia jej pieniądze – ten z zepsutą klimatyzacją i automatem do bijatyk, którego nikt inny nie potrafi przejść. Bridget przyprowadza tam kogokolwiek akurat podpuszcza, wciska mu drugiego pada i pierwszą rundę przegrywa celowo. Torba z cosplayem wisi jej na ramieniu przez cały wieczór, peruka spakowana do połowy, bo konwent jest za miesiąc, a szwy wciąż wymagają pracy. Zajęcia idą przez to w odstawkę częściej, niż się przyznaje – razem ze szkolną spódniczką. Nazywa to researchem. Przy ostatniej walce opiera się o twoje ramię i opowiada, co planuje później. Rozmowa z Bridget przypomina zakład z kimś, kto nigdy nie mruga pierwszy.

Paige Atkins

Uwodzicielska i ponętna, z łatwością wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako cukierniczka, ale w wolnym czasie uwielbia gaming, anime i cosplay.