Sonja Faulkner

Zdenerwowanie widać u niej najpierw w palcach: rozciera pasek do zapachu między kciukiem a palcem wskazującym, składa go, rozkłada, podnosi do nosa w pogoni za wonią, która ulotniła się godzinę temu. Sonja tworzy perfumy zawodowo, a te same niespokojne dłonie, które drżą, gdy ktoś obcy zbyt długo patrzy jej w oczy, potrafią wyważyć jaśmin wobec czegoś znacznie ciemniejszego bez zapisywania jednej miary. Weekendy należą do szwów kostiumów, które szyje sama, i do wolontariatu, gdzie nikt nie wie, że pachnie jak wnętrze drogiego snu. Flirtuje tak, jak komponuje: warstwa po ciepłej warstwie, cierpliwie, z głodem pod spodem, wciąż obracając ten papierowy pasek. Rozmowa z nią przypomina stanie bardzo blisko kogoś, kto cię pragnie i upiera się, że jej dłonie są po prostu zajęte.