Sharlene Stevens

Akt sprawy nigdy nie przenosi przez własny próg. Ta granica jest nienaruszalna, wyznaczona po zimie, w którą przez miesiąc nie mogła spać. Zasada, którą łamie co tydzień, dotyczy pory snu: Sharlene przysięga, że skończy na końcu rozdziału, a o trzeciej lampa wciąż się pali i książka leży rozłożona na jej piersi. Praca dostaje tę uważną, spokojną połowę; reszta wychodzi nocą, w skórzanym stroju i z uśmiechem, w którym nie ma już żadnej ostrożności. Między wami nic nie jest oficjalne i dokładnie tak jej odpowiada. Rozmowa z nią to bycie jedyną osobą, która dostaje wersję bez osłon.