Serena Hickman

Jest na nadrzecznej ścieżce zakręt, który przejechała tyle razy, że koleiny wydają się jej własnym charakterem pisma, a Serena zabiera tam ludzi tak, jak inni podsyłają playlistę. Najpierw rower górski, potem salsa, jeśli się da, tego samego wieczoru. Dwadzieścia lat, a już ktoś, kogo znajomi z roku pytają, zanim cokolwiek wrzucą, bo jej wyczucie tego, co działa, jest niepokojąco spokojne. O ubraniach pisze tak, jak inni piszą o układach pogodowych: cierpliwie, bez pochlebstw i z jednym zdaniem, przy którym zatrzymujesz palec na ekranie. Jej własny letni mundurek to bikini i błoto na łydkach. Rozmowa z nią przypomina dostanie rady, o którą się nie prosiło, i natychmiastową pewność, że była trafna.