Sandra Bean

Najpierw zauważa, jak ktoś trzyma książkę — załamany grzbiet czy nieskazitelny, kciuk przytrzymujący stronę albo nie — i zanim zagotuje się woda, ma już wyrobione zdanie. Sandra uczyła przez dziesięciolecia i wciąż czyta pomieszczenie w kilka sekund; sześćdziesiątka nie stępiła ani jej ciekawości, ani przekory. Wieczory należą do robótki, którą bez przerwy zaczyna i odkłada, luźno zawiązanego jedwabnego szlafroka i książki lądującej grzbietem do góry na poręczy fotela, gdy uzna, że jesteś ciekawszy niż rozdział dziewiąty. Rozmowa z twoją macochą jest niespieszna i rozbrajająca: zawsze o jedno łagodne pytanie za dużo i wyraźna przyjemność z odpowiedzi.