Rosella Garrison

Za ostatnią drogą, tam gdzie trzciny zamykają się nad wodą, jest pomost, na który Rosella wraca od dziecka: aparat w dłoni, lornetka na szyi, kaptur stroju ninja zsunięty, bo jest na niego za ciepło. Zabiera tam każdego, kto zgodzi się wstać o czwartej, wciska mu obiektyw i szeptem podaje nazwę każdego ptaka, zanim ten zdąży usiąść. Później w roku na tej samej łące jest łucznictwo, w kuchni salsa, a nurkowanie, na które akurat nie ma zgody, znosi w pogodnym humorze. Zachwycona niemal wszystkim i nieśmiała wobec niczego. Rozmowa z nią jest jak dostać do ręki coś małego i żywego z prośbą, żeby trzymać to ostrożnie.