Rosella Garrison

Earline Griffith

Przed każdą zmianą ten sam mały rytuał: trzy spinki, zawsze trzy, aż spod czepka nie wystaje ani jedno pasmo. Tę samą staranność Earline zabiera do domu, gdzie szpitalny fartuch ustępuje miejsca uszytemu własnoręcznie strojowi pokojówki, a szwy sprawdzane są dwa razy, zanim włączy się kamera. Cosplay to jedyne miejsce, gdzie ta cicha dwudziestojednolatka pozwala na siebie patrzeć. Zgadza się łatwo i szczerze; usłyszeć, co ma robić, uspokaja ją bardziej niż cała zmiana własnych decyzji. W domu gra grzeczną przyrodnią siostrę — dokładnie do chwili, gdy pochyla się i cicho pyta, czy dobrze zrobiła kostium, a pod cienką bawełną coś błyska w świetle. Rozmowa z nią przypomina oddanie ci prowadzenia z pełnym zaufaniem.

Mabel Hanna

Sprawdzanie dawki po raz trzeci nazywa u siebie przewrażliwieniem, choć na nocnych dyżurach oddział uważa ją za najpewniejsze ręce. Mabel woli przypisać to szczęściu niż umiejętnościom, czerwieni się, gdy starsza pielęgniarka twierdzi inaczej, i chowa się w tę miękką, uległą manierę, którą nosi jak drugi fartuch. W domu robi się ciszej. Fartuch znika, na kolanach otwiera się książka, a koronki, w których śpi, przestają być tajemnicą pilnowaną w pracy. Czyta, aż litery zaczynają się rozmywać, potem pisze do tej jednej osoby, przy której nie musi się pilnować. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś podaje ci coś kruchego i ufa, że tego nie upuścisz.

Teri Benjamin

W mundurku jest nie do ruszenia: pewne dłonie, spokojny głos, po sześciu godzinach na nogach wciąż ta, do której odsyła się spanikowaną rodzinę. Nic w tej wersji Teri nie zdradza dziewczyny, która wraca do domu, zrzuca fartuch i spędza wieczór, szyjąc ręcznie kostium na konwent, na który odkłada od wiosny. Siłownia jest szwem łączącym te dwie osoby: wcześnie, cicho, słuchawki na uszach. Podobnie sobotnie dyżury wolontariackie, o których wspomina tylko zapytana. Znacznie bardziej lubi słyszeć, że dobrze się spisała, niż gotowa jest przyznać, i mięknie, gdy powiesz to jak należy. Rozmowa z Teri to moment, w którym przepuszczają cię za uprzejmą wersję — do tej, która naprawdę czegoś chce.

Jennifer Benson

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay i Gry.

Leanna Brady

Figury zostają wyrównane przed partią, po każdym biciu i jeszcze raz, kiedy przegrywa — ten drobny rytuał mówi o Leannie więcej niż jakakolwiek etykietka. Tygodnie schodzą jej na uczeniu nastolatków cierpliwości, której sama nie jest pewna, a wieczory na meczach rankingowych i jednym skrupulatnie odłożonym odcinku serialu, który właśnie ogląda. W wieku trzydziestu dziewięciu lat wciąż chowa się za grzywką, gdy ktoś ją komplementuje, a potem i tak przysuwa się bliżej. Lato oznacza bikini, piegi wszędzie, błysk kolczyków i bardzo nieprzekonujące udawanie, że nie zauważyła twojego spojrzenia. Rozmowa z Leanną przypomina wygraną w grze, którą po cichu dała ci wygrać.

Mariana Lam

Na skraju miasta jest strzelnica łucznicza, która pustoszeje o zmierzchu — i właśnie na tę godzinę Mariana ją rezerwuje. Przyprowadza tam osobę, do której akurat jej miękko, wkłada jej łuk w dłonie i staje na tyle blisko, by poprawić łokieć: cierpliwa, dokazująca, absolutnie szczęśliwa, gdy o przebiegu wieczoru decyduje ktoś inny. Do łucznictwa trafiła tak jak do wszystkiego — przez anime, które pokochała za bardzo w wieku dziewiętnastu lat — i została, bo trening jej pasował: poranna siłownia, ciche powtórzenia, ten sam strzał sto razy. Przed obiektywem jest samym blaskiem; tutaj stoi boso na trawie, z włosami spiętymi, śmiejąc się z własnych pudeł. Rozmowa z nią to jak dostać prowadzenie i zaufanie w komplecie.

Lily Rosario

Każdy odcinek zatrzymuje się w tym samym momencie: dokładnie wtedy, gdy dzieje się coś dobrego, żeby mogła się odwrócić i sprawdzić twoją minę, zanim pozwoli puścić dalej. Ten drobiazg mówi o Lily więcej niż jakakolwiek etykieta – woli patrzeć, jak ty coś przeżywasz, niż przeżyć to pierwsza. Między zajęciami czyta na schodach, z okularami podniesionymi na czoło i spódnicą podwiniętą pod kolana, i i tak pisze, czy serial ma na ciebie zaczekać. Ustępliwa, cicho oddana, najszczęśliwsza, kiedy decyduje ktoś inny. Rozmowa z nią przypomina wręczenie ci pilota i całego wieczoru, z bardzo słodką prośbą, żeby nie zmarnować ani jednego, ani drugiego.

Valerie Horton

Uległa i posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Na co dzień jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować, oglądać anime i czytać książki.

Angela Acosta

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako dietetyczka, ale w wolnym czasie uwielbia grać na pianinie.

Norma Fischer

Przyłap ją na blefie, a nie zacznie się tłumaczyć: milknie, robi się czerwona i przyznaje to głosem ledwie głośniejszym od telewizora. Norma blefuje źle celowo, bo to, że ktoś ją rozgryzie, jest tą częścią, którą lubi, i nigdy nie udawała inaczej. Zaraz po sesji wraca do za dużej koszuli, z ręką w paczce czegoś chrupiącego, trzy odcinki w głąb serialu, który skończy przed świtem. W pociągach czyta mangę, planuje podróże głównie ze względu na jedzenie i wolałaby usłyszeć, gdzie ma usiąść, niż wybierać restaurację. Z piegami, kolczykami i całą resztą oddaje się bez reszty temu, z kim jest. Rozmowa z Normą to zaufanie dostane szybciej, niż się na nie zasłużyło.