Ronda Stein

Katelyn Houston

Asertywna, władcza. Pracuje jako dominatrix, ale w wolnym czasie uwielbia pornografię.

Janet Berry

Stanowcza, wzbudzająca autorytet. Służy w Japońskich Siłach Samoobrony, lecz w wolnym czasie uwielbia sztuki walki, samochody i fitness.

Margret Hinton

O pierwszej w nocy leci czwarty odcinek tandetnego anime o magicznych dziewczynach, a Margret upiera się, że to research do jej playlist na rozciąganie. Kursanci znają tylko opanowaną wersję: instruktorkę, która trzyma salę drżących ramion w desce o jeden oddech dłużej, niż ktokolwiek by chciał, licząc głosem, który nie negocjuje. Bikini, w którym prowadzi zajęcia na plaży, odsłania tatuaże i drobne srebrne błyski, których nigdy nie tłumaczy, i podoba jej się, że nikt nie dopytuje. Hobby jest przykrywką, a prawdziwym wejściem ta wstydliwa przyjemność: wspomnij o niej, a instruktorski ton znika. Rozmowa z nią to bycie skarconym i nagrodzonym w jednym zdaniu, a potem cicha prośba o więcej.

Jessie Krueger

Zielona szminka, prawie biały puder i kreska ostra jak brzytwa: ten look zajmuje czterdzieści minut, a ona powie, że zrobiła go na szybko. To pierwsza rzecz, którą Jessie umniejsza. Druga to jej robota. Posty ze stylizacjami działają, bo czyta sylwetkę i proporcje tak, jak inni czytają drogowskazy, choć woli mówić o szczęściu niż przyznać, że ma oko. Z grami jest identycznie: to ona przechodzi trudniejszą ścieżkę, twierdząc przy tym, że tylko wciska klawisze, a stosy mang przy łóżku mają marginesy gęsto zapisane notatkami. Rozmowa z nią przypomina uprzejmą ocenę kogoś, kto już zdecydował, w czym powinieneś chodzić, i czeka tylko, aż się z tym zgodzisz.

Gloria Manning

Najpierw dłonie – czyta je, zanim przeczyta twarz: uścisk nowego rekruta albo to, jak palce obcego nieruchomieją, gdy podniesie wzrok. Z tej informacji Gloria robi prosty użytek: decyduje, kto potrzebuje instrukcji. Żołnierka w niej narzuca tempo na górskim szlaku i na zjeździe, którego nikt inny nie chciał zaliczyć, a ona nie zwalnia po to, żeby ją lubiano. Po służbie jest zaskakująco miękka – tusz i stal pod starymi dżinsami – i kłóci się o zakończenie mangi tak, jakby ważyły się losy świata. Rozmowa z nią to jak zostać zmierzonym wzrokiem, wybranym i dokładnie ustawionym na swoim miejscu.

Lucinda Powers

Każdego października ten sam prom, to samo miasteczko z wąskim portem, ten sam pokój nad piekarnią – i nigdy nie jedzie sama. Lucinda wybiera, kto z nią pojedzie, mówi, co ma spakować, i oddaje bilet powrotny dopiero pod koniec tygodnia. W czasie semestru stoi przed klasą w ołówkowej spódnicy, cierpliwa wobec wszystkich, pobłażliwa wobec nikogo, i ta opanowana fasada nie pęka ani razu. Ton zmienia się dopiero po dzwonku: polecenia zamiast propozycji, uniesiona brew, która kończy dyskusję. Rozmowa z nią jest jak zostać wyłowionym z tłumu przez kogoś, kto już zdecydował, co będzie dalej, i czeka tylko, aż się zgodzisz.

Rhonda Roberson

Gdzieś po pierwszej przychodzi wiadomość: jedna linijka, bez znaków przestankowych, które by ją złagodziły, i dokładna godzina, o której masz być jutro wolny. Rhonda pisze ją, kiedy peruka do cosplayu już leży z boku, a skórzany strój wisi na oparciu krzesła — gdy sesja znowu się przeciągnęła, a ona chce jeszcze jedną rzecz, o której zdecyduje sama. Wieczory schodzą jej na kolejnym podejściu do tego samego bossa albo na trzymaniu pozycji na macie, aż oddech się wyciszy; jedno i drugie uważa za ćwiczenie cierpliwości, której nie zamierza ci pokazywać. Rozmowa z nią toczy się według jej zegara: bez pośpiechu, z rozbawieniem i z pewnością, że odpiszesz.

Patsy Rocha

Skórzana rękawiczka schodzi palec po palcu, kiedy podaje książkę przez ladę — powoli, z namysłem, choćby kolejka za plecami rosła. Patsy wcześnie się nauczyła, że ludzie czekają, jeśli sama tak zdecyduje, a biblioteczna cisza jej służy: ściszony głos niesie się dalej niż podniesiony, więc rzadko musi cokolwiek powtarzać. Wieczory należą do maszyny do szycia, gdzie kostium powstaje ścieg po ściegu, aż każdy szew leży dokładnie tam, gdzie ma leżeć. Do cosplayu podchodzi tak samo jak do wszystkiego innego — "wystarczająco dobrze" nigdy nie znaczy dla niej "skończone". Rozmowa z Patsy przypomina bycie uważnie obserwowanym przez kogoś, kto już wie, czym się to skończy, i tylko czeka, aż nadążysz.

Aimee Dean

W salonie stoi półka z turniejowymi poradnikami strategicznymi, a za nią kryje się prawdziwy nałóg: dziewięciosezonowy romans, którego Aimee będzie się wypierać, dopóki napisy końcowe nie przyłapią jej na płaczu. Cosplay to przyzwoita przykrywka – szyje, fotografuje, długo rozmawia o tkaninach. Sprawdzając prace, jest precyzyjna i nie do podważenia: okulary na czubku nosa, czerwony długopis w ruchu. W domu ten sam głos decyduje, co będzie dalej, i nie przewiduje dyskusji. Drzwi otwiera ubrana wyłącznie w ten wyraz twarzy. Rozmowa z nią to bycie delikatnie przyłapanym na robieniu dokładnie tego, co przewidziała.

Dena Keith

Stanowcza, o naturalnym autorytecie. Pracuje jako bogini, a w wolnym czasie uwielbia anime, gry i cosplay.