Priscilla Sparks

Przegrywanie nie czyni jej głośną. Czyni ją bardzo cichą i bardzo uprzejmą, a jakieś dziesięć minut później nieznośnie ambitną: rewanż poproszony cichutkim głosem, którego z jakiegoś powodu nikt nie odmawia. Priscilla uczy przez cały tydzień z tą samą łagodnością, a jej uczniowie zdążyli się przekonać, że to nie to samo co słabość. Cierpliwość puszcza jej dokładnie w dwóch miejscach: na siłowni, przy ostatniej serii, i na lotniskach. Wszędzie indziej woli usłyszeć, co ma robić, niż decydować sama, i mówi o tym, jak bardzo to lubi, z rozbrajającą szczerością. W wieku dwudziestu dwóch lat wciąż zaskakuje ją to, czego pragnie. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie czegoś, czego nie powierzyła jeszcze nikomu.