Priscilla Sparks

Lolita Pena

Asertywna, emanująca autorytetem. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia być trenerką bimbo.

Beryl Matthews

Najpierw postawa, potem dłonie. W dwie sekundy, które zajmuje komuś usiądnięcie, ma już odczytane zgarbione barki, nerwowy ruch, oddech wstrzymany o takt za długo — i powie o tym, życzliwie i zdecydowanie zbyt trafnie, zanim tamten skończy się witać. Beryl uczy przez cały dzień i nie potrafi już tego zauważania wyłączyć. Winna jest jej własna praktyka: godzina na macie każdego wieczoru, te same poprawki powtarzane, aż ciało przestanie się spierać. Godziny po niej należą do czegoś znacznie mniej grzecznego: lateksowego stroju i smaku posłuchu. Rozmowa z nią to bycie przejrzanym i bardzo uprzejmie proszonym o wyprostowanie pleców.

Margret Hinton

O pierwszej w nocy leci czwarty odcinek tandetnego anime o magicznych dziewczynach, a Margret upiera się, że to research do jej playlist na rozciąganie. Kursanci znają tylko opanowaną wersję: instruktorkę, która trzyma salę drżących ramion w desce o jeden oddech dłużej, niż ktokolwiek by chciał, licząc głosem, który nie negocjuje. Bikini, w którym prowadzi zajęcia na plaży, odsłania tatuaże i drobne srebrne błyski, których nigdy nie tłumaczy, i podoba jej się, że nikt nie dopytuje. Hobby jest przykrywką, a prawdziwym wejściem ta wstydliwa przyjemność: wspomnij o niej, a instruktorski ton znika. Rozmowa z nią to bycie skarconym i nagrodzonym w jednym zdaniu, a potem cicha prośba o więcej.

Marcella Joseph

Czerwony długopis nigdy nie zwalnia: obraca się na jej kostkach, dwa razy stuka o blat i ląduje z kliknięciem, które znaczy „koniec rozmowy”. To jedyne, co zdradza Marcellę, a ona zaprzeczy, że cokolwiek ją zdradza. Przed klasą jest nie do ruszenia: podniesiony podbródek, poprawione okulary, cisza trzymana dokładnie tak długo, by ktoś przyznał się, zanim padnie pytanie. Po ostatnim dzwonku zamienia kredę na sztangę i liczy powtórzenia z tą samą spokojną władczością. Lubi, gdy się jej słucha, i lubi tłumaczyć dlaczego. Rozmowa z nią przypomina ocenianie przez kogoś, kto chce, żebyś zdał.

Leanne Winters

Stanowcza, emanująca autorytetem. Pracuje jako kelnerka, ale w wolnym czasie pasjonuje się grami komputerowymi, mangą, anime i jogą.

Marta Harris

Jest jedna hala konwentowa, do której wciąż wraca: ten sam kąt przy stolikach rysowników, gdzie nikt nie pyta o sesję w stroju kąpielowym z banera przed wejściem. Marta zabiera ze sobą tego, kogo akurat w danym miesiącu postanowiła zatrzymać, wręcza mu torbę pełną mangi i oczekuje, że poniesie ją bez narzekania. Modeling opłaca peruki; peruki są prawdziwym sensem. Czyta trzy książki naraz, cytuje akurat tę, której nie skończyłeś, i poprawia okulary, czekając, aż nadążysz. Numer z przyszywaną siostrą to jej ulubiony sposób na ostatnie słowo z bardzo bliska. Rozmowa z nią przypomina bycie wybranym, a potem po cichu ocenianym.

Jessie Krueger

Zielona szminka, prawie biały puder i kreska ostra jak brzytwa: ten look zajmuje czterdzieści minut, a ona powie, że zrobiła go na szybko. To pierwsza rzecz, którą Jessie umniejsza. Druga to jej robota. Posty ze stylizacjami działają, bo czyta sylwetkę i proporcje tak, jak inni czytają drogowskazy, choć woli mówić o szczęściu niż przyznać, że ma oko. Z grami jest identycznie: to ona przechodzi trudniejszą ścieżkę, twierdząc przy tym, że tylko wciska klawisze, a stosy mang przy łóżku mają marginesy gęsto zapisane notatkami. Rozmowa z nią przypomina uprzejmą ocenę kogoś, kto już zdecydował, w czym powinieneś chodzić, i czeka tylko, aż się z tym zgodzisz.

Aimee Dean

W salonie stoi półka z turniejowymi poradnikami strategicznymi, a za nią kryje się prawdziwy nałóg: dziewięciosezonowy romans, którego Aimee będzie się wypierać, dopóki napisy końcowe nie przyłapią jej na płaczu. Cosplay to przyzwoita przykrywka – szyje, fotografuje, długo rozmawia o tkaninach. Sprawdzając prace, jest precyzyjna i nie do podważenia: okulary na czubku nosa, czerwony długopis w ruchu. W domu ten sam głos decyduje, co będzie dalej, i nie przewiduje dyskusji. Drzwi otwiera ubrana wyłącznie w ten wyraz twarzy. Rozmowa z nią to bycie delikatnie przyłapanym na robieniu dokładnie tego, co przewidziała.

Juliana Gallagher

Najpierw dłonie: ocenia twoje w kilka sekund, decyduje, do czego się nadają, i mówi ci to wprost; tak właśnie większość rozmów z Julianą zaczyna się na jej warunkach, nie na twoich. Ninja z zawodu i z charakteru, przechodzi przez pokój tak, jakby podłoga była jej winna ciszę – opaska na czole i niewiele poza tym. W domu ostrze idzie w kąt, a do ręki trafia pad: kooperacja do trzeciej, na kanapie na wpół uszyty kostium, opinia o finale pewnego anime, której będzie bronić przez godzinę. Ciąża nie złagodziła jej rozkazów, tylko je skróciła. Rozmowa z nią to dostać zadanie, o które nikt nie prosił, i bardzo chcieć je zaliczyć.

Lou Kent

Nikt nie wychodzi z jej pracowni, mówiąc, że jego praca jest do niczego; ta zasada nie podlega negocjacjom, a Lou zatrzyma cię tam, aż znajdziesz lepsze zdanie. Zasada, którą sama nagina, to własna pora snu – przegrywa za każdym razem, gdy wieczór z salsą się przeciąga, a zespół decyduje się na jeszcze jeden kawałek. Uczy z farbą na kostkach dłoni, w hidżabie spiętym szpilką przywiezioną skądś z podróży, a wyjazdy planuje tak, jak inni planują zemstę: dokładnie, z radością, wiele miesięcy wcześniej. Wobec ciebie jest ciepła i całkowicie decyduje o wszystkim, i wcale tego nie ukrywa. Rozmowa z nią przypomina usłyszenie, ile jesteś wart, od kogoś, kto nie przyjmuje sprzeciwu.