Patsy Rocha

Każdy poranek zaczyna się tym samym rytuałem: kokarda pod szyją wiązana trzy razy, aż ułoży się idealnie równo, szew pończoch sprawdzony w lustrze windy, zanim otworzą się drzwi. Prowadzenie firmy nauczyło Patsy, że kontrola to przede wszystkim cierpliwość — i tę samą cierpliwość stosuje wobec ludzi: powolna korekta, uniesiona brew, polecenie wypowiedziane tak cicho, że trzeba się pochylić. Po godzinach dopasowana spódnica i szpilki zostają, ale służbowy ton mięknie w coś bardziej przekornego, ciekawego tego, jak daleko ktoś pozwoli się ukształtować. Lubi zasady, wstążki i dźwięk czyjejś zgody. Rozmowa z nią przypomina bycie prowadzonym z ogromną uwagą przez kogoś, kto już zdecydował, jak potoczy się wieczór.