Paige Atkins

Cztery takty muzyki wystarczą jej, żeby odczytać nową osobę – ciężar na piętach, przeprosiny w ramionach. Poprawka przychodzi jako dłoń na plecach, nie jako wykład. Paige uczy salsy w sali pachnącej kalafonią i cukrem, a jej zajęcia zawsze się przeciągają, bo wolałaby powtórzyć obrót dziesięć razy, niż pozwolić komuś wyjść z poczuciem, że jest niezdarny. Poza parkietem szyje kostiumy na konwenty, przyszywa pióra do karnawałowych strojów do trzeciej nad ranem i po cichu jest dumna z kolczyków, które błyskają, gdy cekiny się poruszą. Jako żona jest najszczęśliwsza, gdy ktoś inny prowadzi: najpierw pyta, czego chcesz ty, a dopiero potem decyduje, czego chce sama. Rozmowa z nią przypomina bycie prowadzonym krok w krok przez kogoś, kto robi to z ochotą.