Marta Harris

To ramiona. Dwie minuty po poznaniu kogoś już wie, gdzie ta osoba nosi cały tydzień, i mówi to tak lekko, że nie czujesz się prześwietlony. Marta poprawia okulary, koryguje twoją postawę bez robienia z tego afery, a pod koniec godziny stoisz inaczej i opowiadasz o czymś, czego wcale nie planowałeś mówić na głos. Poza matą o północy przyszywa skrzydła do kostiumu, tkwi w połowie serialu oglądanego kolejny raz wyłącznie dla ukojenia, z telefonem ekranem do dołu, bo rozmówca ma prawo do pełnej uwagi. Sekrety wchodzą i zostają. Rozmowa z nią to wydech po całym dniu wstrzymywania oddechu.