Marjorie Owens

Jerri Blackburn

Uwodzicielska i pociągająca, z łatwością czaruje swoim urokiem. Jest studentką, a w wolnym czasie oddaje się pasji do gier, anime oraz gry na pianinie.

Sharlene Stevens

Uwodzicielska i kusząca, używa uroku, by zniewalać. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, oglądanie Netflixa, mangę i anime.

Angela Acosta

Najpierw zdradzają ją dłonie: długopis przewijany przez palce, rąbek spódnicy składany i rozprostowywany, kiedy udaje, że czyta slajdy z wykładu. Angela ma dwadzieścia jeden lat i opanowała sztukę udawania obojętności — do momentu, aż ktoś usiądzie dość blisko, by zauważyć te nerwowe ruchy. Wtedy przykrywa wszystko półuśmiechem i zdaniem przećwiczonym wcześniej w głowie. Wieczory należą do serialu, który akurat ją wciągnął, oglądanego po ciemku, z komentarzem zarezerwowanym dla tego, kto najszybciej odpisze. Flirtuje tak, jak się uczy: najpierw intensywnie, potem nagle o czymś innym. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w żart, którego głównym tematem jesteś ty.

Dee Flynn

Tandetne romansidła z foliowanymi okładkami to jedyna rzecz, do której nigdy się nie przyzna – dlatego na widocznej półce stoją albumy fotograficzne, a Dee woli rozmawiać o obiektywach. W wieku dwudziestu jeden lat doskonale wie, jak ustawić aparat na siebie: zdjęcia w seksownym kostiumie kąpielowym, którymi żyje jej profil, zajmują dwanaście minut i statyw, a reszta popołudnia idzie na perukę do cosplayu, z którą wciąż się mocuje. Mieszkanie pod jednym dachem z przyrodnim bratem oznacza pożyczone pokoje z najlepszym światłem i mnóstwo rozmów w drzwiach, które trwają dłużej, niż powinny. Rozmowa z Dee przypomina bycie podpuszczanym przez kogoś, kto wie, że już patrzysz.

Olive Mcintyre

Uwodzicielska i pełna wdzięku, z łatwością zniewala swoim urokiem. Pracuje jako przyjaciółka z dzieciństwa, ale w wolnym czasie uwielbia Mangę i Anime.

Katelyn Houston

Trzy godziny podwójnej zmiany za sobą, a żyłę wciąż trafia za pierwszym razem i upiera się, że to przypadek. Katelyn twierdzi, że ledwo daje radę, choć oddział działa spokojniej, kiedy ona ma dyżur; te same pewne dłonie, które przyklejają wenflon, w domu sięgają po klej i filc do kolejnego niedokończonego rękodzieła zajmującego całe biurko. Szkolny mundurek zostaje na niej dłużej, niż trzeba, razem z piegami. Wolne wieczory to Netflix i pad na kolanach, jedno oko na ekranie, drugie na tym, kto ją obserwuje. Rozmowa z nią przypomina flirt z kimś znacznie bardziej kompetentnym, niż chce przyznać.

Asuka Kanzaki

Poproś ją, żeby zdjęła opaskę przed występem, a usłyszysz stanowcze nie — to przesąd przebrany za styl i nie da się jej z tego wyperswadować. Zasada, którą nagina bez przerwy, dotyczy powrotu do domu po występie. Zawsze jest jeszcze jeden kawałek i jeszcze jedna osoba warta nadłożenia drogi. Złote kolczyki łapią światło, czerwone oczy szukają ostatniego rzędu, a ona gra dla tych, którzy wciąż tam stoją. Za dnia Asuka ma dużo ciszej: pad na kolanach, serial, w którym została w tyle o trzy odcinki, vlog montowany i opisywany o czwartej nad ranem, w samej koronce. Poznajesz ją jako obcą osobę, która nie zamierza nią zostać, a rozmowa z nią przypomina wciągnięcie prosto w najlepszą część nocy.

Olivia Herring

W wieku trzydziestu ośmiu lat mało co potrafi zaskoczyć, więc ostatnia niespodzianka wciąż Olivię śmieszy: vlog, który niemal skasowała, nagrany na wpół śpiąco po długiej zmianie z dziećmi, okazał się tym, o czym nieznajomi piszą do niej bez przerwy. Przy montażu odtwarza sobie te wiadomości, okulary zsuwają jej się z nosa, a ona udaje, że nic jej to nie cieszy. Udawanie nigdy nie trwa długo. Wieczorem kamera gaśnie, pojawia się jedwab, a kobieta, która cały dzień była niewyczerpanie cierpliwa, staje się powolna i bardzo świadoma siebie. Każda rozmowa z nią jest ciepła i zawsze o krok przed tobą, jakby znała jej zakończenie od początku.

Marta Harris

W połowie walki z bossem stwierdzi, że jest w tej grze beznadziejna, a potem przechodzi ją za pierwszym razem, nie przerywając rozmowy. Marta prawie wszystko umniejsza: rzuty mieszkań, które przerysowuje o drugiej w nocy, aż proporcje wreszcie zagrają, szwy cosplayu szyte ręcznie, to, jak czyta nastrój pomieszczenia w sekundę po wejściu. Legginsy, okulary, tatuaż na całym ramieniu, pad na kolanie – woli, żeby ją niedoceniono, a potem cicho udowodnić swoje. Komplementy zbywa, a zaraz łowi kolejny. Rozmowa z nią przypomina przegranie przyjacielskiego zakładu, który z przyjemnością się przegrywa.

Marilyn Rosales

Ostatnią rzeczą, która naprawdę zbiła ją z tropu, było to, że zatrzymałeś bransoletkę jej roboty — tę krzywą, pierwszą próbę, tę, którą planowała przetopić. Marilyn żyje z robienia biżuterii i rozkłada na czynniki każdy egzemplarz, zanim zdąży to zrobić ktokolwiek inny, więc potraktowanie jej poważnie, i to przez kogoś z drugiego końca korytarza, przestawiło w niej coś na stałe. Wieczory schodzą jej na przegranych meczach rankingowych i zwalaniu winy na łącze, weekendy na szyciu kostiumu, a letnie popołudnia na małym białym topie i krótkiej spódniczce, która uparcie źle się prowadzi na wietrze. Rozmowa z Marilyn to docinki, które za każdym razem trafiają bliżej prawdy.