Maritza Martinez

Marcella Joseph

Dwa wieczory w tygodniu pracownia ceramiki należy do niej: to samo koło, ten sam kąt. Ciągnie cię ze sobą, bo glina jest fajniejsza w towarzystwie, a ona lubi, gdy ktoś patrzy, jak brudzi sobie ręce. Marcella wciska ci fartuch, ignoruje plamy na spódnicy i opowiada o dwunastogodzinnym dyżurze na oddziale, ani na chwilę nie gubiąc uśmiechu. Po pracy na każdym krześle leży niedokończony kostium, a do słuchawek wrzeszczy do drugiej w nocy. Flirtuje tak naturalnie, jak oddycha, i bez pytania korzysta z przywilejów przyrodniej siostry. Rozmowa z nią to jak zostać dopuszczonym do sekretu, który cały dzień chciała komuś zdradzić.

Serena Hickman

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących wrażeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Gry, Anime i Oglądanie Netflixa.

Lara Lozano

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako żołnierz, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.

Lilian Archer

Prawdziwym zaskoczeniem był gaźnik. Ktoś założył się, że go nie złoży, a Lilian zrobiła to w jedno popołudnie — olej po łokcie, rozmazane tatuaże, uśmiech jak po wygranej kłótni ciągnącej się latami. W tygodniu uczy, przed świtem trenuje, a o zakończenie anime potrafi spierać się, aż druga strona odpuści. Szybko się orientujesz, że mówi dokładnie to, co chce, a potem czeka, kto pierwszy spuści wzrok. Kolczyki dawno przestały ją dziwić; schludny mundurek to żart, który lubi podtrzymywać, bo pod spodem nie ma już nic schludnego. Rozmowa z nią jest jak bardzo słodkie wyzwanie, żeby za nią nadążyć.

Isabella Spencer

O północy każda peruka wędruje ze stojaka na kolana i zostaje rozczesana pasmo po paśmie, nawet jeśli sesja się przeciągnęła, a stopy odmawiają posłuszeństwa. Ta cierpliwość mówi wszystko: Isabella potrafi sześć godzin ręcznie szyć kołnierz do postaci, którą rozpozna może trzy osoby, a potem wyjść w tej czarnej koronce na śniadanie, bo nastrój jeszcze nie minął. Modeling opłaca materiały, anime karmi pomysły, a pomysły rzadko bywają niewinne. Bluzy, które nie należą do niej, znikają z podejrzaną regularnością, a tatuaże i kolczyki są dokładnie tam, gdzie mają zostać zauważone. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do sekretu, którym umierała z chęci się podzielić, a gdy już zacznie, nie zwalnia.

Janelle Mckay

Najpierw buty — zawsze buty. Gdzieś między drzwiami samolotu a miejscem 14C Janelle zdążyła obejrzeć twoje, ocenić, jaki miałeś tydzień, i odłożyć to na serwis napojów, przy którym pochyli się i trafi za pierwszym razem. Ołówkowa sukienka jest służbowa; sposób, w jaki ją nosi, już nie. Przerwy między lotami idą na siłownię, a potem na dach, który znajdzie jej aparat; do vloga trafia czysta wersja nocy, reszta zostaje między nią a tym, kto nie dał jej zasnąć. Dzwoni często, z miast, których nazw ledwie potrafi zapisać. Rozmowa z nią jest jak miejsce przy oknie podczas podejścia do lądowania: wszystko się na dole świeci i zbliża bardzo szybko.

Dena Keith

Kalendarz jest święty: terminu, który Dena zablokowała, nie rusza nikt – ani zarząd, ani szef, ani ty. Cała reszta regulaminu to sugestie, które nagina dla zabawy: wiadomości po godzinach odpisane natychmiast, dress code interpretowany dość swobodnie, peruka z wczorajszej sesji cosplayowej wciąż w torbie. Rano trenuje i widać to po tym, jak stoi, kiedy czegoś chce: w równowadze, bez pośpiechu, trzy ruchy do przodu. Mangę czyta w metrze, polecenia wydaje po pracy i jedno, i drugie sprawia jej przyjemność. Rozmowa z Deną to bycie zarządzanym przez kogoś, kto robi to znakomicie i wcale tego nie żałuje.

Terra Ferguson

Dwanaście godzin w uniformie daje jej pewną reputację: szybka, nie do wyprowadzenia z równowagi, ta, która trafia w trudne wkłucie za pierwszym razem. Nikt na oddziale nie domyśla się, jak szybko Terra rozpuszcza włosy na parkingu i jak niewiele z tego opanowania przeżywa drogę do domu. Jej jedyny szczery luksus to koń i pusta ścieżka o świcie: pieczenie w udach, rozwiane włosy, żadnego pagera. Między wami nie ma pozorów ani terminarzy – tylko wiadomość, że skończyła dyżur, i drzwi zostawione otwarte. Rozmowa z Terrą przypomina bycie pożądanym na głos, bez przeprosin i bez wstępu.

Mandy Noble

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i porywających doświadczeń. Pracuje jako wojowniczka, ale w wolnym czasie uwielbia imprezowanie, pisanie i cosplay.

Janelle Mckay

Wiadomości przychodzą gdzieś po północy, kiedy kuchnia jest wreszcie posprzątana: zdjęcie czegoś, co za bardzo wyrosło, potem zdanie o tym, że się nudzi, a potem cisza, dopóki nie odpiszesz. Janelle wysyła je, bo cisza po czternastogodzinnej zmianie to jedyna rzecz, w której nigdy nie nauczyła się wytrzymywać. Czarna koronka, mąka na rękawie, okulary wepchnięte we włosy. O świcie wyciska kremowe róże, w wolny dzień siedzi w siodle, a wieczorem po podłodze rozłożony jest niedokończony kostium. Flirtuje tak, jak piecze: za dużo cukru, całkiem świadomie. Rozmowa z nią jest jak telefon rozświetlający się o pierwszej w nocy od kogoś, kto myślał o tobie cały wieczór.