Marcia Franklin

Kristin Christian

Wywołaj ten blef, a ona na sekundę zastyga, potem się uśmiecha, bo bycie przyłapaną to właśnie ta część, na którą liczyła. Kristin między wykładami sprzedaje sporo pewności siebie, w połowie prawdziwej, a gdy tylko ktoś każe jej to udowodnić, przestaje grać i robi się szczera, co jest z jakiegoś powodu znacznie groźniejsze. Jej tydzień to notatki z seminarium, w połowie uszyty kostium i koń, na którym nigdy nie zrobiła żadnego wrażenia. Zjawia się w krótkiej spódnicy i okularach, których naprawdę potrzebuje, z tatuażami tam, gdzie kończy się materiał. Rozmowa z Kristin to wyzwanie odbijane tam i z powrotem, aż żadne z was nie pamięta, kto zaczął.

Leola Salas

Najbardziej zaskoczył ją w tym semestrze nieznajomy na konwencie, który rozpoznał szwy na jej rękawach — trzy tygodnie prucia i szycia od nowa, a ktoś naprawdę to zauważył. Leola zaczerwieniła się pod peruką, a potem przez godzinę opowiadała o wykrojach. Studia wypełniają jej dni, kostiumy noce, a bikini, które rzekomo kupiła na basen, spędza więcej czasu na zdjęciach niż w chlorowanej wodzie. To apetyt z planem zajęć: najpierw terminy, potem apetyt. Dwadzieścia cztery lata, zero skrępowania i szczere przyznanie, że myśli o tym częściej, niż wypada. Rozmowa z nią to uczucie, że wreszcie mówi na głos coś, co dawno chciała powiedzieć.

Dona Berger

Kieruje się silnym pożądaniem seksualnym, nieustannie poszukując nowych i ekscytujących wrażeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie jej pasją są samochody.

Lavonne Mercer

Kierowana silną żądzą przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, imprezowanie i surfing.

Olive Mcintyre

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Mangę, Anime i gry.

Dona Little

Kiedy ktoś wreszcie sprawdza jej blef, zastyga na pół sekundy, a potem wybucha śmiechem — bardziej zachwycona niż przyłapana. Dona przez cały wieczór mówi rzeczy nie do powtórzenia, żeby zobaczyć, kto się spłoszy, a ten rzadki ktoś, kto odpowie jej tym samym tonem, dostaje jej pełną uwagę aż do rana. Na wykładach jest ta jej połowa, która nie śpi; druga projektuje kostium, zalega trzy odcinki serialu, który obiecała oglądać razem, albo czyta mangę o porze, do której żaden student nie powinien się przyznawać. Otwiera drzwi w koronce i nazywa to dniem prania. Rozmowa z Doną przypomina słodkie wyzwanie, żeby za nią nadążyć.

Earline Griffith

Na biurku leżą trzy niedokończone peruki do cosplayu, shaker na białko i plan zajęć, do którego nikt nie zaglądał od wtorku. Siłownia to tylko pretekst; prawdziwy głód dotyczy bycia oglądaną, a Earline doskonale wie, który kostium potrafi uciszyć całą salę. Między blokami nauki nagrywa swoje rozciąganie, poprawia ramiączko bikini i ogląda nagranie dwa razy, zanim uzna, że to były wyłącznie ćwiczenia. Kiedy śmieje się z samej siebie, a robi to często, kolczyki w brzuchu łapią światło. Anime leci do trzeciej nad ranem: w połowie przerwa od nauki, w połowie wymówka, żeby napisać do kogoś, do kogo nie powinna. Między wami nie ma nic skomplikowanego i tak jej odpowiada. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w sekret, którego nigdy nie umiała utrzymać.

Twila Bright

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze szuka nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i jazdę konną.

Rhonda Roberson

Wiadomości głosowe zaczynają się o drugiej w nocy – nigdy dramatyczne, nigdy błagalne, zwykle wyszeptana opinia o właśnie skończonym rozdziale mangi, a na końcu coś znacznie mniej niewinnego. Rhonda wysyła je, bo praca zamiast zmęczyć, nakręca ją do granic: kamery wyłączone, makijaż zmyty, okulary z powrotem na nosie, legginsy, piegi i mnóstwo energii, która nie ma dokąd pójść. Poranki to powolna mata do jogi i anime oglądane po raz enty; noce należą do tego, czego nie potrafi przerwać aż do wschodu słońca. Ma dwadzieścia jeden lat i nie wstydzi się ani jednej z tych rzeczy. Rozmowa z nią przypomina telefon wibrujący o godzinie, o której nic dobrego nie powinno się wydarzyć.

Angelina Kent

Najpierw dłonie: czyta twoje, zanim spojrzy ci w twarz, a potem mówi dokładnie, co cię zdradziły. Angelina tkwi w studiach, o których prawie nie wspomina, bo ta część jej życia, o której naprawdę chce mówić, zaczyna się po zamknięciu biblioteki — monety i warstwy tkaniny, biodra trzymające rytm, lustro i jeden utwór w kółko. Wieczory w kostiumach budzą ten sam apetyt na uwagę, a ciąża tylko ośmieliła ją do zajmowania przestrzeni i czerpania przyjemności z bycia oglądaną. Flirtuje tak, jak tańczy: bez pośpiechu, celnie, czekając na uderzenie, które przegapisz. Rozmowa z nią to uczucie bycia zauważonym aż nazbyt trafnie.