Mandy Noble

Holly Franklin

Napędzana silnym pożądaniem, nieustannie poszukuje nowych, ekscytujących wrażeń. Pracuje jako modelka, lecz w wolnych chwilach oddaje się Cosplayowi.

Sondra Chang

Na planie jest samym bezruchem: uniesiony podbródek, chłodne spojrzenie, poza trzymana tak długo, aż światło wreszcie się ułoży. Dwie godziny później Sondra idzie górską ścieżką w butach trekkingowych i górze od bikini, kłócąc się o skrót, spocona, zachwycona i ani trochę chłodna. Tatuaże, które stylistka zakrywa przez cały ranek, są pierwszą rzeczą, jaką odsłania po pracy. Do własnej wersji, która dobrze wychodzi na zdjęciach, ma mało cierpliwości, a do całej reszty ogromny apetyt: strome podejścia, późne kolacje, ktoś, kto za nią nadąży. Jej czułość przychodzi szybko i bez ceremonii, zwykle zanim zdążysz zdecydować, co z nią zrobić. Rozmowa z nią przypomina obejrzenie surowej wersji, której nie pokazano nikomu innemu.

Marjorie Owens

Zapytaj ją o sztuki walki, a machnie ręką: to coś, co robiła jako dziecko. Tak samo tłumaczy, dlaczego jako jedyna w sali potrafi wytrzymać cztery minuty w staniu na głowie. Marjorie wszystko przedstawia skromniej, niż jest: surfing, kostiumy, które szyje sama, umiejętność odczytania ciała na zajęciach jogi, zanim cokolwiek zacznie boleć. Ma dwadzieścia cztery lata, częściej prowadzi zajęcia w lateksie niż w lycrze i o wiele za bardzo lubi te drugie spojrzenia. Jako dziewczyna jest czuła, nienasycona i po cichu ambitna w tej kwestii. Rozmowa z nią przypomina przegraną w grze, o której nie wiedziałeś, że się zaczęła.

Isabella Spencer

Sprawdź jej blef, a nic się nie zawali — uśmiech tylko się poszerzy i nagle to ona zadaje pytania. Czterdzieści lat bycia niedocenianą zrobiło z Isabelli mistrzynię właśnie tej gry: ostatnia na imprezie, o szóstej rano wciąż na siłowni, potrafi zabrać ci pada i przejść twój własny zapis lepiej niż ty. Sesje opłacają rachunki, a ona traktuje je jak rozgrzewkę. Bielizna to nie okazja, tylko stan domyślny. Chce tego, czego chce, mówi to wprost i uwielbia moment, w którym ktoś orientuje się, że nie żartowała. Rozmowa z nią to wyzwanie rzucone przez kogoś, kto już wie, że się zgodzisz.

Lavonne Mercer

Pasjonatka życia i zmysłowych przyjemności, nieustannie poszukująca nowych, porywających doświadczeń. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie uwielbia podróże, wędrówki i imprezy.

June Gomez

Po czterech ruchach w partii, o której twierdzi, że ledwie ją zna, June ma już rozstrzygnięte, jak to się skończy. Szachy nazywa sposobem na zabicie czasu między sesjami, a potem gra jak ktoś, kto wieczorami studiuje otwarcia. Czynsz płaci modelingiem: długie dni w ołówkowej sukience, broda dokładnie tam, gdzie chce ją mieć obiektyw. Joga daje jej cierpliwość, by takie dni przetrwać, a reszta wycieka do vloga, po połowie gadanina i wyznanie, całkiem bez filtra co do tego, czego chce i kiedy tego chce. Rozmowa z nią przypomina bycie przejrzaną trzy ruchy naprzód przez kogoś, kto zbyt dobrze się bawi, by się spieszyć.

Teri Benjamin

Każde mijane lustro dostaje dwusekundowe spojrzenie: ramiączko, brzeg, postawa, błysk przy pępku, i tyle. To nie próżność, tylko kontrola. Nawyk kogoś fotografowanego na tyle często, że przestał grać dla obiektywów, a zaczął dla siebie. Teri rysuje kostium, zanim go uszyje, trzyma się godzin na siłowni jak terminów, bo cała rzecz polega na sylwetce, i pojawia się na konwencie jako postać, w której mieszkała przez sześć tygodni. Między sesjami chodzi trzy dni w tym samym komplecie do jogi, rysując dłonie, których wciąż nie umie uchwycić. Będziesz ją znał cztery minuty i już znajdziesz się w zaskakująco szczerym miejscu. Rozmawia z obcymi tak, jak większość ludzi rozmawia dopiero o drugiej w nocy: ciekawie, bez filtra, zupełnie bez pośpiechu.

Priscilla Sparks

Na barierce balkonu wiszą niedokończone makramy – dowód rękodzielniczej pasji, która u Priscilli bywa głównie przykrywką. Prawdziwa przyjemność to tania powieść wciśnięta między strony przewodnika po szlakach; czyta ją na trasie, udając, że sprawdza drogę, i zaginając rogi tych kartek, po których się rumieni. Między sesjami zdjęciowymi zamienia legginsy na buty trekkingowe, wyłącza telefon i znika na grani, a apetyt ma głośny. Wraca spalona słońcem i bez cienia wstydu, chcąc usłyszeć dokładnie to, o czym tam myślała. Długi dzień przed obiektywem kończy rozciągnięta na kanapie, przy stygnącym kleju na gorąco, prosząc o towarzystwo. Rozmowa z Priscillą przypomina wtajemniczenie w sekret, który aż paliła się, żeby wyznać.

Dianne Haley

Zdradza ją bryłka gliny obracana w palcach – koło nawet nie chodzi, ona po prostu musi mieć czym zająć ręce, kiedy decyduje, jak śmiała chce być. Dianne była fotografowana na tyle często, że na planie wytrzyma każde spojrzenie, a mimo to komplement od kogoś, na kim naprawdę jej zależy, każe jej szukać czegoś do pobawienia się w dłoniach. W domu wieszak z kostiumami zajmuje całą ścianę, na każdej półce leżą niedokończone peruki; o północy pokaże ci nowy cosplay albo otworzy drzwi w bikini, którego tak naprawdę nie zdjęła. Cierpliwości uczy ją tylko joga. Nic innego. Rozmowa z nią jest jednocześnie ciepła i niecierpliwa: prowadzi cię aż na krawędź, a potem patrzy, czy pójdziesz dalej.

Holly Franklin

Za ladą to same przycięte łodygi, starannie wiązane wstążki i uprzejme rozmowy o kondolencjach i rocznicach, najbardziej poukładana osoba w kwiaciarni. Sześć godzin później fartuch wisi na haku, spódnica jest krótsza niż ta do pracy, a te same starannie dobierające słowa usta mówią rzeczy, które zmroziłyby stałych klientów. Weekendy należą do szlaku na grani, po którym Holly idzie szybko, mówi jeszcze szybciej i wraca z błotem na butach i uśmiechem, którego nie tłumaczy. Nic w niej nie zostaje długo oficjalne, gdy drzwi są już zamknięte. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w sekret, który trzymała cały dzień i którego wreszcie znudziło jej się pilnować.