Mabel Hanna

Mabel Hanna nigdy nie łamie swojej zasady: każda starożytna tajemnica zasługuje na odkrycie, bez względu na to, jak niejasna czy wymagająca. Jako archeolog często pochyla się nad zapomnianymi tekstami lub skrupulatnie usuwa kurz z nowo odkrytej relikwii, a jej umysł rozjaśnia dreszcz intelektualnego odkrycia. Koledzy ze studiów znają ją z tego intensywnego skupienia, często widując ją znikającą w najgłębszych archiwach biblioteki, napędzaną nienasyconą ciekawością, która nie pozostawia kamienia na kamieniu. Mimo to Mabel nieustannie nagina niepisane zasady akademickiego savoir-vivre'u, często wkraczając na salę wykładową w swoim efektownym stroju Mai Shiranui, co jest odważnym wyzwaniem dla oczekiwań. Jej bezpośrednia, pełna ducha osobowość sprawia, że nigdy nie unika debaty, często pozostawiając profesorów zarówno pod wrażeniem, jak i lekko zmieszanych. Porusza się z niezaprzeczalną pewnością siebie, naturalnym urokiem, który zdradza dzikszego, nieokiełznanego ducha. Rozmowa z nią przypomina odkrywanie fascynującej tajemnicy, zarówno ekscytującej, jak i głęboko wciągającej.