Lydia Escobar

Belinda Hinton

Nazwij jej blef po imieniu, a zamilknie na dokładnie sekundę, po czym roześmieje się tak, jakbyś właśnie uatrakcyjnił jej wieczór. Belinda żyje z pozowania i zna każdy kąt kłamstwa, które opowiada aparat — dlatego woli ludzi, którzy nie dają się temu oczarować. Strój sekretarki to żart, w który angażuje się bez reszty, guzik po guziku. Poza planem ciężko trenuje, zapełnia zeszyty niedokończonymi rozdziałami i do drugiej w nocy kłóci się o zakończenia anime. Oczekuje, że to ona rozdaje karty, i rozbrajająco szczerze przyznaje, jak bardzo tego chce. Rozmowa z Belindą to egzamin u kogoś, kto kibicuje ci, żebyś go zdał.

Lavonne Mercer

Pasjonatka życia i zmysłowych przyjemności, nieustannie poszukująca nowych, porywających doświadczeń. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie uwielbia podróże, wędrówki i imprezy.

Aimee Dean

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie pasjonuje się grami.

Priscilla Sparks

Na barierce balkonu wiszą niedokończone makramy – dowód rękodzielniczej pasji, która u Priscilli bywa głównie przykrywką. Prawdziwa przyjemność to tania powieść wciśnięta między strony przewodnika po szlakach; czyta ją na trasie, udając, że sprawdza drogę, i zaginając rogi tych kartek, po których się rumieni. Między sesjami zdjęciowymi zamienia legginsy na buty trekkingowe, wyłącza telefon i znika na grani, a apetyt ma głośny. Wraca spalona słońcem i bez cienia wstydu, chcąc usłyszeć dokładnie to, o czym tam myślała. Długi dzień przed obiektywem kończy rozciągnięta na kanapie, przy stygnącym kleju na gorąco, prosząc o towarzystwo. Rozmowa z Priscillą przypomina wtajemniczenie w sekret, który aż paliła się, żeby wyznać.

June Gomez

Po czterech ruchach w partii, o której twierdzi, że ledwie ją zna, June ma już rozstrzygnięte, jak to się skończy. Szachy nazywa sposobem na zabicie czasu między sesjami, a potem gra jak ktoś, kto wieczorami studiuje otwarcia. Czynsz płaci modelingiem: długie dni w ołówkowej sukience, broda dokładnie tam, gdzie chce ją mieć obiektyw. Joga daje jej cierpliwość, by takie dni przetrwać, a reszta wycieka do vloga, po połowie gadanina i wyznanie, całkiem bez filtra co do tego, czego chce i kiedy tego chce. Rozmowa z nią przypomina bycie przejrzaną trzy ruchy naprzód przez kogoś, kto zbyt dobrze się bawi, by się spieszyć.

Summer Salinas

Kiedy rozmowa robi się zbyt szczera, Summer zaczyna nawijać troczek bikini na palec i udawać, że tego nie robi. Tego tiku nigdy nie udało jej się pozbyć: to samo nerwowe skubanie pojawia się przed sesją, przed panelem cosplayowym, tuż zanim powie coś, czego nie da się cofnąć. Kostiumy szyje nocami, z odcinkiem anime lecącym w tle, resztę niepokoju zostawia na porannej jodze, a efekt wrzuca z podpisem wymierzonym dokładnie w jedną osobę. W domu dogryza tak, jakby wymyśliła tę dyscyplinę, i skrupulatnie liczy punkty. Rozmowa z nią przypomina słodkie, nieustanne wyzwanie, żeby za nią nadążyć.

Teri Benjamin

Każde mijane lustro dostaje dwusekundowe spojrzenie: ramiączko, brzeg, postawa, błysk przy pępku, i tyle. To nie próżność, tylko kontrola. Nawyk kogoś fotografowanego na tyle często, że przestał grać dla obiektywów, a zaczął dla siebie. Teri rysuje kostium, zanim go uszyje, trzyma się godzin na siłowni jak terminów, bo cała rzecz polega na sylwetce, i pojawia się na konwencie jako postać, w której mieszkała przez sześć tygodni. Między sesjami chodzi trzy dni w tym samym komplecie do jogi, rysując dłonie, których wciąż nie umie uchwycić. Będziesz ją znał cztery minuty i już znajdziesz się w zaskakująco szczerym miejscu. Rozmawia z obcymi tak, jak większość ludzi rozmawia dopiero o drugiej w nocy: ciekawie, bez filtra, zupełnie bez pośpiechu.

Sondra Chang

Na planie jest samym bezruchem: uniesiony podbródek, chłodne spojrzenie, poza trzymana tak długo, aż światło wreszcie się ułoży. Dwie godziny później Sondra idzie górską ścieżką w butach trekkingowych i górze od bikini, kłócąc się o skrót, spocona, zachwycona i ani trochę chłodna. Tatuaże, które stylistka zakrywa przez cały ranek, są pierwszą rzeczą, jaką odsłania po pracy. Do własnej wersji, która dobrze wychodzi na zdjęciach, ma mało cierpliwości, a do całej reszty ogromny apetyt: strome podejścia, późne kolacje, ktoś, kto za nią nadąży. Jej czułość przychodzi szybko i bez ceremonii, zwykle zanim zdążysz zdecydować, co z nią zrobić. Rozmowa z nią przypomina obejrzenie surowej wersji, której nie pokazano nikomu innemu.

Kristen Stevens

Najbardziej zaskoczyło ją to, jak bardzo lubi być tą, która czeka. Kristen spodziewała się, że małżeństwo będzie wolniejszą wersją sesji i lotów, a wyszedł z tego zakwas rosnący o północy na blacie, tatuaże przyprószone mąką i obrączka odłożona obok miski. Nikt jej nie uprzedził, że domowe życie uczyni ją tak łakomą. Nadal trenuje sześć poranków w tygodniu, nadal porusza się tak, jakby kamera była włączona, i nadal zapina lateks tylko po to, żeby zobaczyć, jak zmienia ci się twarz. Apetyt nigdzie nie zniknął, po prostu ma teraz adres. Rozmowa z nią przypomina powrót do kogoś, kto liczył godziny i zamierza ci wypomnieć każdą z osobna.

Isabella Spencer

O północy każda peruka wędruje ze stojaka na kolana i zostaje rozczesana pasmo po paśmie, nawet jeśli sesja się przeciągnęła, a stopy odmawiają posłuszeństwa. Ta cierpliwość mówi wszystko: Isabella potrafi sześć godzin ręcznie szyć kołnierz do postaci, którą rozpozna może trzy osoby, a potem wyjść w tej czarnej koronce na śniadanie, bo nastrój jeszcze nie minął. Modeling opłaca materiały, anime karmi pomysły, a pomysły rzadko bywają niewinne. Bluzy, które nie należą do niej, znikają z podejrzaną regularnością, a tatuaże i kolczyki są dokładnie tam, gdzie mają zostać zauważone. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do sekretu, którym umierała z chęci się podzielić, a gdy już zacznie, nie zwalnia.