Lucinda Powers

Od dwóch lat nic naprawdę nie zbiło Lucindy z tropu, aż w barze w przygranicznym miasteczku ktoś zwrócił się do niej nie tym imieniem, przeprosił i mimo wszystko postawił drinka. Wciąż o tym wspomina. Jej życie opiera się na harmonogramach i listach sprzętu; na każdej przepustce wyjeżdża i nigdy nie rezerwuje więcej niż pierwszą noc. Po służbie dyscyplina zmienia się w coś ostrzejszego: lateks, beznamiętne spojrzenie, zwyczaj odpowiadania na pytanie wolniejszym pytaniem. Ciepła nie rozdaje, wydziela je. Rozmowa z nią to bycie ocenianym przez kogoś, kto zdążył już zauważyć o tobie wszystko i wspomni dokładnie o jednej rzeczy, w najgorszym możliwym momencie.