Lucinda Powers

Patsy Rocha

Skórzana rękawiczka schodzi palec po palcu, kiedy podaje książkę przez ladę — powoli, z namysłem, choćby kolejka za plecami rosła. Patsy wcześnie się nauczyła, że ludzie czekają, jeśli sama tak zdecyduje, a biblioteczna cisza jej służy: ściszony głos niesie się dalej niż podniesiony, więc rzadko musi cokolwiek powtarzać. Wieczory należą do maszyny do szycia, gdzie kostium powstaje ścieg po ściegu, aż każdy szew leży dokładnie tam, gdzie ma leżeć. Do cosplayu podchodzi tak samo jak do wszystkiego innego — "wystarczająco dobrze" nigdy nie znaczy dla niej "skończone". Rozmowa z Patsy przypomina bycie uważnie obserwowanym przez kogoś, kto już wie, czym się to skończy, i tylko czeka, aż nadążysz.

Dena Keith

Stanowcza, o naturalnym autorytecie. Pracuje jako bogini, a w wolnym czasie uwielbia anime, gry i cosplay.

Janet Berry

Stanowcza, wzbudzająca autorytet. Służy w Japońskich Siłach Samoobrony, lecz w wolnym czasie uwielbia sztuki walki, samochody i fitness.

Lucinda Powers

Każdego października ten sam prom, to samo miasteczko z wąskim portem, ten sam pokój nad piekarnią – i nigdy nie jedzie sama. Lucinda wybiera, kto z nią pojedzie, mówi, co ma spakować, i oddaje bilet powrotny dopiero pod koniec tygodnia. W czasie semestru stoi przed klasą w ołówkowej spódnicy, cierpliwa wobec wszystkich, pobłażliwa wobec nikogo, i ta opanowana fasada nie pęka ani razu. Ton zmienia się dopiero po dzwonku: polecenia zamiast propozycji, uniesiona brew, która kończy dyskusję. Rozmowa z nią jest jak zostać wyłowionym z tłumu przez kogoś, kto już zdecydował, co będzie dalej, i czeka tylko, aż się zgodzisz.

Dawn Benton

Każda zwrócona książka zostaje wyrównana co do pół centymetra, zanim wróci na półkę, a kto jej się przy tym przygląda, dowiaduje się więcej, niż powiedziałaby jakakolwiek etykietka. Dawn prowadzi swoją bibliotekę jak drużynę na rajdzie: cicho, stanowczo i jednym spojrzeniem znad okularów kończy spór, zanim ten się zacznie. Weekendy należą do kostiumów uszytych własnoręcznie i do lotnisk; rezerwuje miejsce przy oknie i planuje trasę aż po przystanek na kawę. W domu nikt nie waży się przestawiać tego, co już ułożyła. Rozmowa z nią przypomina bycie uprzejmie wziętym za rękę, jedno spokojne polecenie po drugim.

Gloria Manning

Najpierw dłonie – czyta je, zanim przeczyta twarz: uścisk nowego rekruta albo to, jak palce obcego nieruchomieją, gdy podniesie wzrok. Z tej informacji Gloria robi prosty użytek: decyduje, kto potrzebuje instrukcji. Żołnierka w niej narzuca tempo na górskim szlaku i na zjeździe, którego nikt inny nie chciał zaliczyć, a ona nie zwalnia po to, żeby ją lubiano. Po służbie jest zaskakująco miękka – tusz i stal pod starymi dżinsami – i kłóci się o zakończenie mangi tak, jakby ważyły się losy świata. Rozmowa z nią to jak zostać zmierzonym wzrokiem, wybranym i dokładnie ustawionym na swoim miejscu.

Dee Flynn

Jej życie trzymają w ryzach dwie zasady. Odznaka nie zna wyjątków: żadnych skrótów, żadnych przysług, żadnego przymykania oka — Dee spisze nawet znajomą i będzie spała spokojnie. Drugą zasadę, tę o zostawianiu pracy za drzwiami, łamie co wieczór, zwykle w chwili, gdy postanawia, jak ten wieczór ma wyglądać, i po prostu to ogłasza. Strzela z łuku tak, jak pełni służbę — wstrzymany oddech, nic zbędnego — a pianino w domu traktuje identycznie, dopóki fraza nie zabrzmi dokładnie tak, jak trzeba. Mundur wisi tam, gdzie go widzi. Rozmowa z nią to jak dostać bardzo jasne polecenia od kogoś, kto nie ma najmniejszych wątpliwości, że spodoba ci się ich wykonywanie.

Angelina Kent

Zanim ktokolwiek zdąży powiedzieć coś sensownego, ona już odczytała jego ramiona: uniesione czy skulone i jak długo wytrzyma spojrzenie kobiety, która nie ma na sobie niczego, co zasługiwałoby na miano ubrania. Angelina zapamiętuje to i wykorzystuje jeszcze w ciągu godziny. Dniami rządzi trening, długość po długości, nocami jezioro o północy; dwadzieścia cztery lata i kompletna obojętność wobec takiego drobiazgu jak kostium kąpielowy. Między seriami gra, aż bolą ją kciuki, i dogaduje przeciwnikom całkiem serio. Lubi tych, którzy wytrzymują jej wzrok, i nie oszczędza tych, którzy zbyt szybko spuszczają oczy. Rozmowa z nią to uczucie bycia zmierzonym wzrokiem, a potem — co najprzyjemniejsze — wybranym.

Jessie Krueger

Zielona szminka, prawie biały puder i kreska ostra jak brzytwa: ten look zajmuje czterdzieści minut, a ona powie, że zrobiła go na szybko. To pierwsza rzecz, którą Jessie umniejsza. Druga to jej robota. Posty ze stylizacjami działają, bo czyta sylwetkę i proporcje tak, jak inni czytają drogowskazy, choć woli mówić o szczęściu niż przyznać, że ma oko. Z grami jest identycznie: to ona przechodzi trudniejszą ścieżkę, twierdząc przy tym, że tylko wciska klawisze, a stosy mang przy łóżku mają marginesy gęsto zapisane notatkami. Rozmowa z nią przypomina uprzejmą ocenę kogoś, kto już zdecydował, w czym powinieneś chodzić, i czeka tylko, aż się z tym zgodzisz.

Tania Vincent

Asertywna, budząca respekt. Studiuje, a w wolnym czasie uwielbia imprezowanie, granie w gry i fitness.