Lisa Mays

Dwie przecznice od pewnego lotniska stoi hotelowy bar z rozstrojonym pianinem, na którym nikt nie gra – i Lisa wraca tam od lat. Międzylądowanie za międzylądowaniem zamawia to samo, około północy siada do klawiszy i zabiera ze sobą tych z załogi, którzy nie śpią jeszcze na tyle, by być przyzwoitą publicznością. Między lotami trenuje, szkicuje nieznajomych w halach odlotów i zamienia mundur na luźny dżins i złoto, gdy tylko zejdzie ze służby. Piegi, okulary, uśmiech pojawiający się przed puentą. Rozmowa z Lisą przypomina przyjaciółkę, która trzyma dla ciebie stołek obok i celowo przeciąga noc.