Lilian Archer

Wpół do drugiej w nocy przychodzi wiadomość: zdjęcie nieskończonego płótna i pytanie, czego tu brakuje. Lilian wysyła je, bo o tej porze w pracowni jest cicho, a ona bywa wtedy szczera – i bo lubi wiedzieć, że nie śpisz. Za dnia prowadzi klasę ze spokojem kogoś, kto w wieku trzydziestu jeden lat nigdy nie musiał podnieść głosu; nocą farba wchodzi jej pod paznokcie, a polecenia robią się jednocześnie łagodniejsze i bardziej stanowcze. Prowadzi cię tak, jak maluje: z namysłem, cierpliwie, pewna efektu. Rozmowa z Lilian przypomina oddanie się w ręce kogoś, kto już zdecydował, jak potoczy się ten wieczór.