Leanna Brady

Ostatnie prawdziwe zaskoczenie przyszło od konia: starej klaczy, która nie ruszała się dla nikogo innego, a od tamtej pory chodzi za nią po padoku. Leanna opowiada o tym z okularami zsuniętymi na czubek nosa, zachwycona, jakby bycie wybraną było rzadkością przytrafiającą się wyłącznie innym. Kończy dyżur na oddziale, śpi jakieś cztery godziny i zjawia się na konwencie w kostiumie, który uszyła kiepsko, a nosi znakomicie; w spokojne dni rozciąga się na podłodze pokoju socjalnego i opowiada o weekendzie stanowczo zbyt szczerze. Nie ma w niej filtra ani złośliwości. Rozmowa z Leanną przypomina najlepszą przyjaciółkę, która nachyla się z nowiną, której raczej nie powinna zdradzać.