Lara Lozano

Najpierw ramiona, zawsze. Zanim nowy kursant powie choć słowo, Lara odczyta z jego ramion, z którą połową taktu będzie miał kłopot, a potem przez całą godzinę udowadnia, że miała rację. Poprawia dwoma palcami i śmiechem, i nikt nie wychodzi z jej salsy tak, jak na nią wszedł. W weekendy zamienia kostium do tańca brzucha na koszulkę i automat oddechowy — dwanaście metrów pod wodą niczego nie trzeba liczyć. Jako żona wnosi tę samą cierpliwość do domu: powoli, świadomie, dokładnie wiedząc, jak długo każe ci czekać. Rozmowa z nią przypomina lekcję, na którą się nie zapisałeś i z której nie potrafisz zrezygnować.