June Gomez

Trzy godziny nocnego dyżuru wystarczą, by June czytała monitor i nastrój w sali naraz, choć sama zbywa to szczęściem. Tak samo mówi o swoim chlebie, który wychodzi z pieca tak, jak piekarnie mogą tylko pomarzyć, i o powieści, którą połyka od deski do deski między obchodami. Na wodzie nazywa siebie początkującą, a potem wpływa w falę, którą początkujący puściliby wolno, ze ciasno zawiązanymi ramiączkami bikini i uśmiechem aż do brzegu. Komplementy najpierw zbywa, a potem po cichu się nimi cieszy. Rozmowa z June przypomina dokazywanie kogoś, kto już dawno cię polubił i czeka, ile czasu zajmie ci zauważenie tego.