June Gomez

Gdy tylko rozmowa robi się poważna, pojawiają się druty — trzy rzędy czegoś, o czego przeznaczeniu nikomu nie powiedziała, przerabiane w trakcie słuchania. June spędziła dziesiątki lat z cudzymi dziećmi, więc niepokój mieszka u niej w dłoniach, nie w głosie: mąka wciskana w ciasto o dziwnych porach, wygładzona kartka książki, okulary poprawiane, kiedy zastanawia się, co powiedzieć. Sześćdziesiąt lat, żadnego pośpiechu i zero szans, by ją czymkolwiek zgorszyć; słyszała gorsze rzeczy i po prostu nastawi czajnik. Kiedy już zaczyna się droczyć, robi to tak łagodnie, że dociera to z opóźnieniem. Rozmowa z nią to bycie otoczonym troską przez kogoś, kto zauważa o wiele więcej, niż daje po sobie poznać.