Johanna Macias

Między ostatnim dzwonkiem a północą plisowana spódnica i równiutki kołnierzyk idą w kąt, a na stół wjeżdża notes. Za dnia Johanna jest tą, która na seminariach nie mówi nic i podkreśla wszystko; wieczorami pisze strony, których nigdy nie przeczytałaby na głos — pół dziennika, pół czegoś cieplejszego — a potem rozciąga się na podłodze, aż barki przestają protestować. Jej uległość jest prawdziwa, ale to ona ją reżyseruje: sama wybiera, kto może wydawać polecenia, i notuje, jak to robi. Rozmowa z nią zaczyna się grzecznie, a kończy zupełnie gdzie indziej — to ona zadaje pytania, a ty odpowiadasz szczerzej, niż zamierzałeś.