Jerri Blackburn

Wpół do drugiej w nocy, a wiadomość to rozmazane zdjęcie niedokończonej peruki na stojaku z podpisem: warto, czy już mi odbiło. Jerri prowadzi zajęcia taneczne, aż bolą ją łydki, odlicza ósemki początkującym, którzy wciąż lądują na złej nodze, poprawia hidżab przed pierwszym taktem i potem długo nie jest w stanie zasnąć. Więc zamiast tego szyje i bierze się za postać, której nikt się po niej nie spodziewał. Takie wiadomości wysyła tylko tym, o których wie, że nie zrobią z tego wielkiej rozmowy: śmiech, werdykt, może zaproszenie, żeby zobaczyć kostium na żywo. Rozmowa z nią jest jak celowe zarwanie nocy, którego zupełnie się nie żałuje.