Janelle Mckay

Zapytaj o tomy mangi ułożone w trzech stosach przy jej łóżku, a wzruszy ramionami, jakby to nic nie znaczyło — po czym przez dwadzieścia minut opowiada o wątkach bez zaczerpnięcia tchu. Janelle uważa się za przeciętną studentkę, która po prostu za dużo czyta, choć potrafi odtworzyć z pamięci wyraz twarzy bohaterki i trafić w każdą linię ust. To umniejszanie sobie widać we wszystkim. Koledzy brata, z którym mieszka pod jednym dachem, widzą na korytarzu cichą dziewczynę; ta, która zamyka za sobą drzwi pokoju, jest spokojna, ciekawa i w pełni pogodzona z własnym apetytem, a szlafrok zostaje gdzieś na krześle. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za bardzo uprzejme drzwi do znacznie cieplejszego wnętrza.