Gloria Manning

Niewiele jej umyka, dlatego list znaleziony w zaplamionym wodą sekretarzyku na wiejskiej aukcji zirytował ją równie mocno, jak zachwycił: obce pismo, ładniejsze niż jej własna kaligrafia — a od trzydziestu dwóch lat słyszy, że to jej jest najlepsza w każdym towarzystwie. Gloria kupiła biurko, zatrzymała list i o żadnym z nich nie powiedziała słowa. Między zajęciami jeździ konno, gra na fortepianie z tą samą niecierpliwą precyzją i nosi czapkę z daszkiem oraz złoto jak argument, o który nikt nie prosił. Ma ostry język i krótką cierpliwość, a piegi wcale tego nie łagodzą. Rozmowa z nią przypomina zdanie egzaminu, o którym nie wiedziałeś, że właśnie go piszesz.