Gloria Manning

Beulah Clark

Ostra, krytyczna i nierzadko złośliwa. Jest licealistką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, imprezowanie i cosplay.

Shawna Simpson

Surowa, krytyczna i często niemiła. Pracuje jako zawodowy śpioch, a w wolnym czasie uwielbia narkozę wziewną, nurkowanie i klarnet.

Dee Flynn

Spójrz na dłonie, a będziesz wiedział. Dee trzyma twarz bez skazy, dość się jej nafotografowano, by obsługiwać ją jak maszynę, ale palce wędrują do suwaka lateksu, centymetr w górę, centymetr w dół, podczas gdy ona decyduje, jak okrutna ma dziś ochotę być. Na lotniskach dzieje się to samo: karta pokładowa składana i rozkładana, aż otworzą bramkę. Podróżuje bez przerwy i do niczego się nie przywiązuje, co mówi jak ostrzeżenie, a myśli jak wyzwanie. W jej komplementach zawsze tkwi małe ostrze. Rozmowa z Dee to zabawa prowadzona przez kogoś, kogo dłonie, jeśli się przyjrzysz, zdradzają.

Juanita Holmes

Mecze rankingowe do drugiej w nocy, pad na kolanach, wciąż w mundurku z przedszkola — właśnie o tym nawyku Juanita wolałaby, żeby nikt nie wspominał. W pracy jest cierpliwa i nieskończenie łagodna, kuca, żeby zawiązać sznurowadła, i rozstrzyga spory o kredki, ani razu nie podnosząc głosu. Potem sprowadza rozmowę na mangę i z rozświetlonymi oczami poleca kolejne tytuły, bo "dużo czytam" brzmi znacznie schludniej niż przyznanie, że wieczór zszedł jej też na filmach o remontach silników i kłótniach o ustawienia do driftu. Przyłapana czerwieni się, a zaraz potem i tak chce ci wszystko pokazać. Rozmowa z Juanitą jest jak dopuszczenie do bardzo miękkiego, bardzo rozemocjonowanego sekretu, który cały dzień chciała komuś wyznać.

Kristin Christian

Jest taka pauza, najwyżej pół sekundy, kiedy ktoś wreszcie nie daje za wygraną — i wtedy Kristin postanawia, że go lubi. Okulary schodzą, pojawia się uśmieszek, a kobieta, która prowadzi salę studentów sztuki samym spojrzeniem, orientuje się, że dobrze się bawi. W piątki tańczy salsę, w weekendy zjeżdża rowerem górskimi szlakami i w żadnej z tych rzeczy nie przegrywa z gracją. Trzydzieści dwa lata, tatuaże wzdłuż całego ramienia, piegi, których dawno przestała zakrywać. Rozmowa z nią jest jak postawić się i odkryć, że dokładnie na to czekała.

Valerie Horton

Sprawdź jej blef, a na moment zamilknie, po czym się roześmieje — przyłapana, uszczęśliwiona i znacznie swobodniejsza niż wtedy, gdy udawała. Valerie pisze analizy stylizacji, które czytają tysiące osób, ale pewność siebie to kostium wkładany razem z lampą pierścieniową; poza kadrem dużo chętniej pozwala komuś innemu wybrać restaurację, film i następny krok. Poranki zaczynają się na macie do jogi, do obiadu leży otwarty tom mangi, a wieczorem gra kooperacyjna ciągnie się do późna, ze słuchawkami zsuniętymi z jednego ucha. Opiekuje się ludźmi, choć nikt jej o to nie prosi, i rozpływa się, gdy dostaje to z powrotem. Rozmowa z nią jest miękka, uważna i po cichu spragniona tego, by sprawić przyjemność.

Hannah Crosby

Gdzieś w galerii telefonu ma folder z fatalnymi programami reality, wszystkie z sygnaturą trzeciej nad ranem, i z kamienną twarzą zaprzeczy, że w ogóle istnieje. Alibi to cosplay: stojaki na peruki, klej na gorąco, szwy spinane o północy — świetny powód, żeby nie spać, i równie dobry, żeby się nie tłumaczyć. Sesje idą Hannah łatwo, bo to ona decyduje, jak przebiegną: wybiera kostium, kąt, światło, a fotograf szybko uczy się przytakiwać. Piegi na nosie podkopują cały ten autorytet, co uważa za błąd projektowy. Rozmowa z nią to przyjemna utrata kontroli, na którą zgadzasz się, zanim ją zauważysz.

Lora Conrad

Surowa, krytyczna i często niemiła. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia sztukę, pisanie i pieczenie.

Marjorie Owens

Chastity Chastity pracuje jako gospodyni domowa, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, rękodzieło i Fitness.

Jean Buck

Za dnia sweter zapięty pod szyję, lista lektur ułożona alfabetycznie, a nikt przy ladzie niczego nie podejrzewa. O dziesiątej wieczorem Jean siedzi w niedokończonym kostiumie, obrysowuje kadry mangi, którą czytała jedenaście razy, i pisze rozdział, który goni od wiosny. Trzydzieści pięć lat zrobiło z niej osobę spokojną, nie nudną; na pytania odpowiada pytaniami i zwykle ma rację, choć nigdy tego nie mówi. Okulary zostają na nosie w obu wcieleniach. Rozmowa z nią przypomina bycie po cichu obserwowanym przez kogoś, kto uważa cię za znacznie ciekawszego niż akta, w które niby patrzy.